Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/4519 K.2022/156

Taraflar arasında görülen davada Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 30.04.2018 tarih ve 2016/930 E- 2018/591 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 30.12.2019 tarih ve 2018/1696 E- 2019/1597 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacı şirketin sinema ve ofis koltukları üretim işi yaptığını, davalı şirketin de müvekkilden toptan satın aldığı bu ürünlerin perakende satışını yaptığını, bu yönden taraflar arasında ticari ilişki bulunduğunu, davalının son zamanlarda ödemelerini düzenli olarak yapmadığından ticari ilişkinin bozulduğunu ve davalı hakkında Bursa 19.İcra Müdürlüğünün 2016/2023 Esas sayılı takip dosyasında 249.274,39 TL alacağın tahsili için ilamsız icra takibi başlatıldığını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek takibe itirazın iptali ile %20 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; taraflar arasında sinema ve ofis koltuklarının alım satım ve pazarlanması yönünde ticari ilişki bulunduğunu, ticari ilişkinin karşılıklı olduğunu, müvekkilin davacıya borcu bulunmadığını, aksine davacıdan alacaklı olduğunu savunarak davanın reddi ile davacının kötü niyet tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; ispat yükünün davacı üzerinde olması nedeniyle davacının takip konusu faturalarda yazılı malı davalıya teslim ettiğini ispat etmesi gerektiği, taraflara ait ticari defterler üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapora göre davalının davacıdan 586.660,06 TL alacaklı olduğunun tespit edildiği, davacının takipte kötü niyetli olduğunun kabul edilemeyeceği gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce, taraflara ait ticari defter kayıtlarının birbirini tutmadığı, davacı şirketin ticari defter kayıtlarına göre 2016 yılı sonu itibariyle davalıdan 259.290,64 TL, davalı kayıtlarına göre ise davacıdan 278.135,03 TL alacaklı olduğunun tespit edildiği, kayıtlar arasındaki farklılıklar nedeniyle tarafların fatura, ödeme ve tahsilat belgelerini dosyaya sundukları, davalı tarafça davacı kayıtlarında yer almayan ödemelerin belgeleri sunulmuş olup sunulan makbuz ve ödeme belgelerinde davacının kaşe ve imzasının yer aldığı, davacı kayıtlarında yer almayan bir kısım davalı ödemelerinin ise banka havalesi yoluyla yapıldığı,

sunulan belgelere göre yapılan inceleme sonucunda davalının davacıdan 586.660,06 TL alacaklı olduğunun belirlendiği, davacı tarafın davalı yanca sunulan belgelerin aksini ispata yarar nitelikte herhangi bir delil sunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.