Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/4998 K.2021/3139

Taraflar arasında görülen davada Milas 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30.05.2019 tarih ve 2019/93-2019/277 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 29.03.2021 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalıdan hazır beton satın aldığını, ancak alınan hazır betonun C30 olması gerekirken istenilen değerde olmadığı için inşaatın durdurulduğunu ve dökülen betonların kırılmak zorunda kalındığını, bu nedenle maddi zarara uğradığını, ayrıca müvekkilinin ticari itibarının da zedelendiğini ileri sürerek, 57.493,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminatın yıkım tarihi olan 10.11.2012 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu betonun kalitesine yönelik 8 günlük rapor sonucunun gerçek değeri vermeyeceği, 28 günlük değerin alınması gerektiği, 28 günlük değerleri sonrasında C26 sonucu çıktığı, bu oranın performans ve statik olarak inşaatı kurtardığı,

davacının talebi üzerine davalı tarafından hazırlattırılan yeni statik performans projesinin kullanılabilir olup olmadığını değerlendirmeden mal sahibinin talebi üzerine inşaatı yıktığını, davalının sadece betonu getirdiğini, betonun işçiliği ile yerleştirilmesinin davacıya ait olduğunu beton değerlerinin düşük çıkmasının davalının yeterli işçiliği yaptıramamasından kaynaklandığını, davacının keyfi olarak inşaatı yıktığını, davacının davalı şirket hatasından dolayı inşaatı yıktığının duyulmasının aslında davacıya değil davalıya zarar verdiğinden davacının manevi tazminat talebinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının davacıya satıp teslim ettiği hazır betonun C 30 özelliklerinde olması gerekirken getirilen betonun stadartlara uygun imal edilmediği,

ayıplı olduğu bu nedenle davacının inşaatının yıkılıp yeniden yapılması için gerekli masrafların davalı tarafından karşılanması gerektiği, ayrıca davacının ilk inşaatı olduğu ve uzun süre mühürlü kaldığı ve müşterileri nezdinde itibarının zedelendiği gerekçesiyle manevi tazminat talep ettiği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve hakkaniyet ilkesi ile sebepsiz zenginleşmeye meydan vermeyecek şekilde manvi tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle 57.493,00 TL maddi tazminatın yıkım tarihi olan 10.11.2012 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle,

20.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibarin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.