Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/5041 K.2021/3938

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23.12.2016 tarih ve 2015/484 E. - 2016/811 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi’nce verilen 19.04.2019 tarih ve 2017/2745 E. - 2019/677 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, sözleşmeye dayalı tazminat istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu kabul edilerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, HMK 353/1-a-6. maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye gönderilmesine karar verilmiştir.

HMK. 362/1-g maddesinde; HMK 353. maddenin birinci fıkrasının a bendi kapsamında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir.

Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi'nin, ilk derece mahkemesinin kısmen kabul kararına karşı yapılan istinaf başvurusu hakkında verdiği kararın temyizi mümkün olmadığından temyiz isteminin reddi gerekmiştir.