Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/5153 K.2021/7088

Taraflar arasında görülen davada Turhal 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.05.2019 tarih ve 2018/49 E- 2019/218 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 09.01.2020 tarih ve 2019/1843 E- 2020/98 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanun'un 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarıyla 72.070,00 TL'dir.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkin olup, davacı yan, takibe yapılan itirazın toplam 184.279,50 TL üzerinden iptaline karar verilmesini talep etmiş, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulü ile, takibe yapılan itirazın toplam 168.831,40 TL bakımından iptaline karar verilmiştir. Davacı vekilinin, istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin anılan kararına karşı temyize başvurulmuşsa da, reddedilen tutar yukarıda belirtilen temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır.

Bu itibarla, 6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanun'un 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin temyiz isteminin miktar bakımından reddine karar vermek gerekmiştir.