Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/6781 K.2022/865

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.09.2018 tarih ve 2017/349 E. - 2018/332 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 13.03.2020 tarih ve 2019/54 E. - 2020/368 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibari ile 72.070.-TL'dir.

Dava markaya tecavüzün ref'i, 8.900.-TL maddi, 13.350 TL manevi tazminatın tahsili istemine ilişkin olup, Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, tecavüzün ref'i istemi reddedilmiş, 8.900.-TL maddi, 8.000.-TL manevi tazminat miktarı üzerinden dava kısmen kabul edilmiş, davalının temyiz istemi kabul edilen kısım yönünden, davacının temyiz istemi reddedilen manevi tazminat miktarı olan 5.350.-TL yönünden olup, bu miktarların yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır.

HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, taraf vekillerinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.