Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/7272 K.2022/1689

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.06.2020 tarih ve 2014/348 E. - 2020/227 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Maliye Bakanlığının yaptığı denetimlerde 1995, 1996 Nisan döneminde Turban Turizm Antalya Kaleiçi İşletmesinde sahte ve mahiyeti itibari ile yanıltıcı fatura kullanıldığının tespit edilmesi üzerine, VUK'a muhalefet sebebi ile vergi cezası ödediklerini, davalının (tefrik edilen diğer dosyadaki davalılarla birlikte) görevlerini suistimal ederek kurum zararına sebebiyet verdiklerini belirterek, vergi dairesine ödenen 1.535,35.- TL'nin ödeme tarihi olan 19/02/2001'den işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan (tefrik edilen dosyadaki diğer davalılarla birlikte müteselsilen) tahsilini istemiştir.

Birleşen davada, aynı konuda ... Antalya Kaleiçi İşletmesinde sahte ve mahiyeti itibari ile yanıltıcı fatura kullanılması sebebi ile Vergi Dairesine ödenen 8.115,40 TL'nin ödeme tarihi olan 19/02/2001'den işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsili talep edilmiştir.

Davalı vekili asıl ve birleşen dosyada, şirket genel müdürü olarak görev yaptığını, görev ve yetkilerinin yönetmelikte belirlendiğini, satın alma dosyasındaki faturaları inceleme görevinin bulunmadığını, faturaların sahteliğini anlama imkanının bulunmadığını, faturalarla ilgili usulsüzlükten sorumlu tutulamayacağını, 1995 yılı Ekim ayında istifa ettiğini, dava konusu dönemin bir kısmında görevde dahi olmadığını belirterek, davaların reddini talep etmiş, her iki dava yönünden zamanaşımı def'inde bulunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacının genel müdürü ve yönetim kurulu üyesi olduğu ....'ye ait çok sayıda işletme bulunduğu, bu işletmelerden birisi olan Antalya Kaleiçi İşletmesinde kullanılan faturalardan bir kısmının sahte ve mahiyeti itibari ile yanıltıcı muhteviyat içermesi sebebi ile şirketin vergi cezası ödemek zorunda kalındığı, işletmenin denetimsiz bırakılmadığı, işletmenin 1994 ve 1995 yıllarında denetim kurulu üyeleri tarafından denetlendiği, sunulan denetleme raporlarında dava konusu zarara sebebiyet veren hususa yer verilmediği,

genel müdür olan davalıdan işletmede kullanıldığı iddia edilen sahte faturaları kontrol etmesinin beklenemeyeceği, davalı hakkında ceza yargılamaları sonunda verilen kararlar da değerlendirildiğinde meydana gelen zarardan sorumluluğu ispatlanamayan davalı hakkında asıl davanın reddine, birleşen davanın ise zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1- 5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun (HUMK) 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19'uncu maddesiyle HUMK’a eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2020 yılı için 3.920,00 TL’dir.

Asıl dava bakımından temyize konu edilen miktarın 1.535,35 TL olması nedeniyle 17.06.2020 tarihli karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Birleşen dava bakımından, dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.