Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/2023 K.2022/6287

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesince (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi sıfatıyla) verilen 24.09.2020 tarih ve 2019/290 E. - 2020/151 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 20.01.2021 tarih ve 2020/1277 E. - 2021/90 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacının çiğ et üretimi ve satışı ile lokantacılık hizmetleri alanında faaliyet gösteren tanınmış bir kuruluş olduğunu, davacının ‘’Günaydın’’ ibareli tanınmış markasının da bulunduğunu ve markalarında ‘’Et Bizim İşimiz’’ ibaresinin de yer aldığını, davalının 2014/45661 numaralı "et bizim işimiz kseşekeret" ibareli markasının davacının markasına tüketici tarafından karışmasına neden olacak ölçüde benzer olduğunu ileri sürerek 6769 sayılı SMK'nın 6/1 ve 29. maddeleri ile 6102 sayılı TTK'nın 54 ve devamı maddeleri uyarınca davalı markasının hükümsüzlüğüne, markanın sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davalıya ait markanın, davacı markasının tanınmışlığından haksız olarak yararlandığına ilişkin iddialarının kötüniyetli olduğunu, davalının tescil başvurusuna davacı tarafından itirazda bulunulmadığını, markadaki ‘’Et Bizim İşimiz’’ ibaresinin markanın esaslı unsuru olmadığını, davaya konu markanın orta düzey bir tüketicide davacının markasını çağrıştırmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; Yargıtay 11.H.D.’nin 2018/735 E., 2019/2371 K. sayılı ilamı ile onanan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 2017/1060 E. ve 2017/1047 K. sayılı kararında da davacının markasının tanınmış marka olmadığının tespitine dair mahkeme kararının onandığı, davacının markasının tanınmış marka olmadığı anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; dosya kapsamında toplanan deliller, ilk derece mahkemesinin olay nitelendirilmesi ve gerekçesine göre, markanın hükümsüzlüğünün tespiti ve sicilden terkin talebinin yerinde olmaması nedeniyle kararda hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 6769 sayılı SMK’nın 6. ve 25. maddelerine dayalı hükümsüzlük istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, davacının markasının tanınmış olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacının istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

Marka tescilinde nispi ret nedenleri 6769 sayılı SMK’nın 6. maddesinde düzenlenmiş olup, aynı Yasanın 25. maddesinin 1. fıkrasına göre, 6. maddedeki nispi ret nedenleri aynı zamanda hükümsüzlük nedeni olarak kabul edilmiştir. Bu durumda, Yasanın 6/1. maddesindeki ‘’Tescil başvurusu yapılan bir markanın, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile aynılığı ya da benzerliği ve kapsadığı mal veya hizmetlerin aynılığı ya da benzerliği nedeniyle, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile halk tarafından ilişkilendirilme ihtimali de dâhil karıştırılma ihtimali varsa itiraz üzerine başvuru reddedilir.’’ ifadesiyle yerini bulan markaların aynılığı veya benzerliğine dayanan nispi ret nedeni aynı zamanda hükümsüzlük nedeni olarak değerlendirilecektir.

Somut olayda; davacının hükümsüzlük istemine dayanak markası ‘’GÜNAYDIN Et Bizim İşimiz’’ ibaresinden, davalının davaya konu markası ise ‘’ET BİZİM İŞİMİZ KSEŞEKERET’’ ibaresinden oluşmaktadır. Taraf markalarının ihtiva ettiği “Et Bizim İşimiz” ibaresi bıraktığı izlenim bakımından hem davacının markasına hem de davalının markasına görünüş ve ayrıcalığı sağlayan asıl unsurdur.

Bu durumda taraf markaları SMK’nın 6. maddesi anlamında ilişkilendirme ve karıştırılma ihtimali oluşturabilecek şekilde görsel, işitsel ve anlamsal açıdan benzer olup aynı veya benzer mal ve hizmet sınıfları yönünden davalıya ait markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hatalı değerlendirmeye dayalı olarak karar verilmesi isabetli olmamış, bu nedenle istinaf başvurusunu reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı yararına bozulması gerekmiştir.