Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/2436 K.2022/6704

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.06.2018 tarih ve 2017/20 E- 2018/634 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.09.2020 tarih ve 2019/78 E- 2020/947 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm davalı ... vekiline 11.11.2020 tarihinde tebliğ edilmiştir. HMK’nın 366. maddesi delaletiyle uygulanan 343/5. maddesine göre temyize başvuru tarihi HMK 118. maddesine göre temyiz dilekçesinin kaydedildiği tarih olup, davalının temyiz dilekçesinin UYAP’a davalı vekilince yüklendiği 30.11.2020 tarihi temyiz tarihidir. Davalı ... vekili yasal süre sonu olan 25.11.2020 tarihinden sonra 30.11.2020 tarihinde hükmü temyiz etmiş olup, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 tarihli ve 1989/3 E. – 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davalı vekilinin temyiz süresi geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.