Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/4229 K.2022/8979

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 02.02.2018 tarih ve 2016/879 E. - 2018/73 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.03.2021 tarih ve 2018/1477 E. - 2021/364 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü: Dava, senedin bedelsiz kaldığı iddiasına dayalı menfi tespit istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi olan 11.03.2021 itibarıyla kesinlik sınırı 78.630,00 TL olup bu meblağın altında kalan hükümlerin 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a. bendi uyarınca kesin nitelikte olduğu, bölge adliye mahkemesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın kısmen kabülü ile 30/10/2013 vade, 16/08/2013 düzenleme tarihli, 150.000,00.-TL tutarlı senedin 75.000,00 TL'lik kısmından dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verildiği, reddolunan meblağ ile kabul edilen meblağın ayrı temyiz sınırı altında kaldığı anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı vekili ile davalı vekilinin temyiz istemlerinin ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.