Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/4274 K.2022/8480

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 25.12.2018 tarih ve 2018/200 E. - 2018/477 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.02.2021 tarih ve 2019/284 E. - 2021/191 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin “DYNO” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2016/25624 numarasını alan başvuruya müvekkilinin itirazının nihai olarak YİDK tarafından verilen 15.03.2018 tarih ve 2018-M-1930 sayılı karar ile reddedildiğini, 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi gereğince tescilinin mümkün olmadığını, marka başvurusunun kötüniyetli olduğunu ileri sürerek davalı Türk Patent YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, “dyno” markasının tanımlayıcı bir işaret olmadığını, ayırt edici ve özgün bir özelliğe sahip olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; dava konusu “dyno” ibaresinin Türkçe ya da herhangi bir dilde anlamının olmadığı, harflerin birleşiminden oluştuğu, İngilizce’de dinamometre anlamına gelen “dynamometer” kelimesinin kısaltması olarak kullanıldığı, yine araç motorlarının ürettiği gücün ölçümü için “(dinamometre) dyno testi” olarak tabir edilen bir uygulama olduğu, başvuru kapsamından çıkartılan 42. sınıf “Araçların (yürüyen, kaporta, elektronik, motor v.b. aksamların) teknik durumlarının incelenmesi,

test edilmesi ve bu doğrultuda hazırlanan raporun müşteriye sunulması hizmeti” bakımından tanımlayıcı olmakla birlikte, başvuru markasının kalan dava konusu emtialar bakımından 556 sayılı KHK’nın 7/1-d şartlarının oluşmaması nedeniyle tescil engelinin olmadığı davalının başvurusunun kötü niyetli olduğuna ilişkin somut verilerin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının itirazlarının aksine 35 ve 36. sınıfta belirtilen hizmetlerin, başvuru kapsamından çıkarılan 42. sınıf hizmetlerle doğrudan veya dolaylı bir ilişkisinin bulunmadığı, başvuru kapsamında kalan hizmetlerin farklı kategorilerdeki hizmetler olup, ortalama tüketici kitlesinin de farklı bulunduğu, başvuru ibaresinin bu hizmetler için tanımlayıcı olmadığı, başvurunun 556 sayılı KHK’nın 7/1-d maddesi uyarınca reddi koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasıyla davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.