Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/4997 K.2022/4239

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30.11.2020 tarih ve 2019/352 E. - 2020/611 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi temlik alan davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı hakkında kredi sözleşmesine kefil olduğu gerekçesi ile takip başlatıldığını, ancak kefalet sözleşmesindeki imzanın davacıya ait olmadığını iddia ederek İstanbul 11. İcra Müdürlüğü’nün 2007/8060 Esas sayılı takip dosyasından borçlu olmadığının tespitine ve %40 oranında kötü niyetli takip tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, tüm dosya kapsamına göre; temlik tarihinin 07.03.2008 olduğu belirlendiği, davacı vekilinin davayı Otokoç Otomotiv Tic. ve San.

A.Ş.’ye karşı devam ettirdiği, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2009/294 Esas ve 2010/162 Karar sayılı kesinleşen kararına göre, icra takip dayanağı olan Koç Tüketici Finansmanı ve Kart Hizmetleri A.Ş.’ne ait kredi sözleşmesindeki imzanın davacıya ait olmadığının tespit edildiği, dolayısıyla kredi sözleşmesinde imzası bulunmayan icra takibinden dolayı borçlu olmadığı, dava konusu kredi sözleşmesinin düzenlenmesi aşamasında bu sözleşmeye müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatı ile imza atan kişilerin kimliklerini bilmek ve denetlemek sözleşmenin hakim tarafı olan finans kuruluşunun yükümlülüğünde olduğu,

sözleşmede yer alan imzaların kime ait olduğunu bilecek durumda olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitine ve kötüniyet tazminatına karar verilmiştir.

Kararı davalı (temlik alan) vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, temlik alan davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.