Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/55 K.2022/3755

Taraflar arasında görülen davada Düzce 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 17.09.2019 tarih ve 2018/249 E. - 2019/317 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.10.2020 tarih ve 2019/2126 E. - 2020/1326 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011/60135 sayılı "Düzce Karadeniz İnşaat" markası ve Kardeniz markası ile inşaat sektöründe faaliyetlerine başladığını, Düzce İli ve çevresinde faaliyetlerine devam ettiğini, davalı tarafından da inşaat sektöründe, "Karadeniz İnşaat" unvanı altında ticari faaliyette bulunulduğunu, davalı kullanımlarının haksız ve kötü niyetli olduğunu, davalı firmanın kendisini "Karadeniz İnşaat" ve "Düzce Karadeniz İnşaat" olarak tanıttığını, davalı tarafça "Karadeniz İlker İnşaat" ibaresinin kullanılmasının müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet niteliğinde olduğunun tespitine,

davalının ticaret unvanının Ticaret Sicilinden terkinine, davalının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet niteliğindeki davranışlardan men edilmesine, bu kapsamda "Karadeniz İlker İnşaat" ibaresinin kullanıldığı reklam ve tanıtım faaliyetlerinin durdurulmasına bu amaçla kullanılan tanıtım, broşür, katalog vb. her türlü materyale el konulmasına,

fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla, belirsiz alacak davasına ilişkin hükümler gereğince şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın, dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, 50.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkil kullanımlarının davacı markalarıyla iltibas yaratacak nitelikte olmadığını, aralarında benzerlik bulunmadığını, her iki firmanın da inşaat sektöründe faaliyet gösterdiğini, bu emtia ve hizmetlerin pahalı olması nedeniyle alıcı kitlesinin özel bir dikkat göstereceğini ve kullanımları karıştırmayacaklarını, müvekkili kullanımlarının, davacı markasına tecavüz eder nitelikte olmadığını, müvekkilinin kendisini "Karadeniz İlker İnşaat" olarak tanıttığını, bu hususu destekler nitelikte afiş, reklam panoları, tabelalar vs.'nin olduğunu, 02/08/2018 tarihli bilirkişi raporun da bu durumun tespit edildiğinden haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının kullanmakta olduğu "Karadeniz İlker İnşaat" ibaresi ile davacının markaları arasında aynılık, ayırt edilemeyecek derecede benzerlik ve ilişkilendirme ihtimali dahil olmak üzere karıştırılma ihtimali yaratacak derecede benzerliğin bulunmadığı, davalının kullandığı markanın, davacının markasına SMK'nın 29/1. ve 149. maddelerinde düzenlenen nitelikte bir tecavüz teşkil etmediği, bunun dışında, tarafların kullanmış olduğu ticaret unvanlarının da birbiriyle haksız rekabet teşkil edecek nitelikte olmadığı gerekçesiyle davacının markaya tecavüz ve haksız rekabet iddiaları sübut bulmadığından davanın tüm talepleriyle reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili istinaf etmiştir.

İstinaf mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının esas yönüyle doğru olduğu, davacı vekilinin esasa yönelik istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı, ancak manevi tazminat davasında hükmedilen vekalet ücreti yönünden istinaf sebebinin incelenmesine göre manevi tazminat davasının tamamen reddi halinde vekalet ücretinin AAÜT 10/3 maddesi atfıyla tarifenin 2. kısım 2. bölümüne göre hükmedilmesi gerektiği, ilk derece mahkemesince vekalet ücretinin tarifenin 3. Kısmına göre hesaplanması doğru görülmemiş, davacı vekilinin reddedilen manevi tazminat vekalet ücreti yönüyle istinaf sebebi yerinde görülerek,

davacı vekilinin ilk derece mahkemesi kararına ilişkin istinaf başvurusunun yukarıda açıklanan nedenlerle kısmen kabulüne, kararının HMK.'nın 353-(1)-b)-2) maddesi gereğince kaldırılmasına, davanın tüm talepleriyle reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.