Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/74 K.2022/6132

Taraflar arasında görülen davada Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 19/12/2018 tarih ve 2014/760 E- 2018/868 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.09.2020 tarih ve 2019/524 E- 2020/808 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla,

duruşma için belirlenen 20.09.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacı bankanın hidroelektrik santrali kurulumu için davalı banka ile kredi sözleşmesi akdettiğini, kullandırılacak kredinin TL cinsinde olması halinde 30.500.000,00 TL limitli kalkınma kaynaklı kredi veya 14.500.000,00 Euro karşılığı olmak üzere 19.125.000,00 USD limitli uygun kaynaklı döviz kredisi kullandırılması hususunda tarafların anlaşması sonucu geri ödemesi toplam 14.999.987,06 USD'lik kredinin kullandırıldığını, davacının davalı bankaya borç kapama talebinde bulunduğunu, 24/02/2014 tarihinde davalı banka tarafından 15.000.000,00 USD tahsilat yapıldığını,

verilen ekstrede erken kapama bedeli olarak % 3 kesinti yapıldığını ve bedelinin 416.031,60 USD olduğunu öğrendiklerini, bu bedelin sözleşmeye ve bankacılık mevzuatına aykırı olduğunu ileri sürerek 416.031,60 USD'nin davalı banka tarafından tahsil edildiği 24/02/2014 tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili; yönetim kurulu kararı ile davacıdan % 3 erken ödeme komisyonu tahsil edildiğini, JBIC'nin erken ödemem nedeni ile davacıya tahsis ettiği kredinin tamamını iptal ettiğini, kredi vadesinin 12 yıl olup bankanın bu iptal nedeni ile itibar ve gelir kaybı yaşadığını, genel kredi sözleşmesinin 7-8.5 ve özel kredi sözleşmenin 17/2. maddelerinde yer alan hükümler gereği erken kapama tutarının sözleşmeye ve yerleşik yargı kararlarına uygun olduğunu bildirerek haksız davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında akdedilen 07/06/2013 tarihli Kredi Genel Sözleşmesinin 7.2 maddesinde ve 8.5 maddesinde erken kapama ücreti ve erken kapama halinde davacının sorumluluğunun kabul edildiği, yine 17/2. maddesinde de benzer bir düzenleme bulunduğu, 30/12/2013 tarihli yönetim kurulu kararı ile erken kapama halinde ana para tutarının % 5'i oranında erken kapama ücretinin kabul edileceğinin anlaşıldığı, diğer bankaların uygulamalarının da araştırıldığı, bankanın uyguladığı % 3 erken kapama ücretinin fahiş olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı banka tarafından % 3 oranından erken kapatma bedeli adı altında tahsil edilen bedelin makul olduğu, ilk derece mahkemesinin davanın reddi yönündeki kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.