Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2021/8330 K.2022/9544

Taraflar arasında görülen davada Çanakkale 2.Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 24.12.2019 tarih ve 2019/225 E.-2019/299 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 01.07.2013 tarihinde müvekkili şirkette ticari ve askeri ürün geliştirme müdürlüğünde şasi geliştirme mühendisi olarak işe başladığını, davalının şirketin kurmuş olduğu ilişkiler zincirinde tedarikçiler ile müşteriler arasında önemli bir görev üstlendiğini, davalının kendi arzusu ile istifa edip işten ayrıldığını, davalının ayrıldıktan hemen sonra BMC firmasında çalışmaya başladığını, sözkonusu firmanın müvekkili şirket ile aynı işi yaptığını ve rakip bir kuruluş olduğunu, davalının şasi geliştirme mühendisi olduğundan müvekkili şirketin tüm ticari sırlarına hakim olduğunu,

davalının imzaladığı taahhütname uyarınca sorumluluğunu yerine getirmediğini, taraflar arasında düzenlenen rekabet yasağı sözleşmesinde iş sözleşmesinin sona ermesinden itibaren davalının 1 yıl süreyle benzer ve ilgili bir işyerinde çalışması halinde 12 aylık brüt ücreti olan 48.000.00 TL tutarında cezai şart ödeneceğinin kararlaştırıldığını ileri sürerek cezai şartın tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, rekabet yasağının işçinin iktisadi geleceğini tehlikeye düşürmemesi için süre, yer ve işin türü bakımından sınırlandırılması gerektiğini, rekabet yasağında işin türü bakımından bir sınırlama olmadığından geçersiz olduğunu, davalının BMC şirketinde motor ve aktarma organları bölümünde motor sistem mühendisi olarak çalıştığını, şasi geliştirme mühendisliğinden tamamen farklı bir konumda olduğunu, istenilen cezai şartın ağır ve fahiş olduğunu, teknik sırların işvereni zarara uğratmasının söz konusu olmadığını, sadece işçinin aleyhine konulan cezai şartın geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında düzenlenen rekabet yasağı sözleşmesinde iş sözleşmesinin sona ermesinden itibaren davalının 1 yıl süre ile benzer ve ilgili bir işyerinde çalışması halinde 12 aylık brüt ücreti 48.000.00 TL tutarında cezai şart ödeneceğinin öngörüldüğü, rekabet yasağının süre, yer ve işin türü bakımından sınırlandırılmış olmadıkça geçerli olmayacağı, davacı şirkete ait Personel Yönetmeliği'nin rekabet yasağına ilişkin 6. maddesinde rekabetin Türkiye Cumhuriyeti ile sınırlı olduğunun belirtildiği,

rekabet yasağının işverene ait işlerden hangisi yada hangileri ile sınırlandırıldığının net biçimde belirtilmediği, çalışma alanlarının ucu açık bırakıldığı, rekabet yasağının, işçinin ekonomik olarak yıkımına neden olmayacak şekilde sınırlandırılması gerektiği, davalının bulunduğu görev itibarı ile müşterileri tanıması, müşteriler hakkında bilgi sahibi olmasının mümkün gözükmediği, her iki şirkette yapmakta olduğu iş ve yer aldığı bölümlerin farklı olduğu, davacı işverenin rekabet yasağını ayrı bir sözleşme şeklinde değil, personel yönetmeliği içinde düzenlenen rekabet yasağının matbu olarak düzenlendiği ve davalı tarafından imzalandığı,

cezai şartın tahsili isteminin kanuni koşullarının mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.