Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2023/172 K.2023/267

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı şirket vekili tarafından vekâlet ücreti yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle istinaf dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 18.07.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, istinaf konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı şirket vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 18.07.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesine göre ilk derece mahkemeleri tarafından verilen miktar veya değeri 1.500,00 TL’yi geçmeyen malvarlığına ilişkin kararlar kesin olup anılan miktar aynı Kanun'un Ek 1 inci maddesi uyarınca 01.01.2022 tarihi itibariyle 8.000,00 TL’dir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve istinafa konu edilen toplam miktar 5.100,00 TL olup İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 8.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.