Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2023/2738 K.2024/5696

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında 02.10.2015 tarihli kira sözleşmesi olduğunu, davalının kira sözleşmesinin feshi, kiralananın tahliyesi ve cezai şart istemli dava açtığını, müvekkilinin ise kira sözleşmesinin geçerli olduğunun tespiti ve cezai şart istemli bir dava açtığını, her iki davanın birleştirildiğini ve İstanbul 16. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 14.12.2017 tarih 2016/382 Esas 2017/1006 Karar sayılı kararı ile davalının taleplerinin reddine ve müvekkilinin açtığı davanın kabulüne, 500.000 EURO tutarındaki cezai şartın Mil-May'dan tahsiline karar verildiğini,

karar verildikten sonra tarafların 02.05.2018 tarihinde kira sözleşmesinin sulhen sona erdirilmesi amacıyla "Sulh ve İbra Protokolü"nü imzaladıklarını, Protokolde.

Yeni Otelcilik’in, Protokol’ün 3.3. hükmünde yer alan yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirilmesi ile kira sözleşmesinin feshi, kira sözleşmesi şerhinin tapudan terkini, Yeni Otelcilik adına kayıtlı aboneliklere ilişkin tüm borçlar ödendikten sonra aboneliklerin Mil-May’a devri, otelin tahliyesi ve demirbaşların Mil-May’a devir ve teslimi ile davadan feragat edileceğini, aynı anda ve birlikte (eş zamanlı) 350.000 EURO’nun Yeni Otelcilik’e ödenmesi konusunda anlaşıldığını, bununla beraber,

Protokolün 3.ve 4. maddelerinde tarafların yükümlülüklerinin ayrıntılı olarak açıklandığını ve ödeme tarihi olan 04/05/2018 tarihinin daha sonra taraflarca 10/05/2018 olarak değiştirildiğini, aynı Protokol kapsamında Lisans Sözleşmesi, Alan Adı Kullanım Sözleşmesi,

Logo Kullanımına ilişkin Taahhütnamenin imzalanacağının davalı şirket tarafından taahhüt edildiğini, davalı şirket yetkilisi Abdul Vahap Gazi Tanrıverdi'nin, müvekkili şirketin sözleşme kapsamındaki tüm yükümlülüklerini yerine getirdiğini ve davadan feragat ettiğini öğrendikten sonra “Lisans Sözleşmesi”, “Alan Adı Kullanım Sözleşmesi” ve “Logo Kullanımına İlişkin Taahhütname” metnini imzalamaktan vazgeçtiğini, müvekkilinin taraflarca imzalanmış protokollerde üstlendiği yükümlülükleri yerine getirdiğini ve bu nedenle büyük zarara uğradığını, buna karşılık davalı şirketin yükümlülüklerini yerine getirmediğini,

davalının Sulh ve İbra Sözleşmesi’ndeki yükümlülüklerine ve Türk Borçlar Kanunu’na aykırı davrandığını, müvekkilinin uğramış olduğu zararın her türlü talep ve dava hakkı saklı kalmak kaydı ile şimdilik 90.000-EURO’nun TCMB’nin dövize uyguladığı en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin Sulh ve İbra Sözleşmesine uygun olarak davacıya 350.000 EURO ödediğini, ödemeden sonra müvekkilinin, davacı tarafından ibra edildiğini, davacının davasından feragat ettiğini, bu hususlar bakımından taraflar arasında bir uyuşmazlık olmadığını, Lisans Sözleşmesi ile Alan Adı Kullanım Sözleşmesinin müvekkili şirket yetkilisi tarafından imzalanmasına rağmen davacıya teslim edilmediği ve sürecin tamamlanmadığı iddialarının gerçek olmadığını, davacı tarafın sözleşmeye uygun olarak bedeli tahsil etmiş olmasına rağmen “www.thehousehotelcappadocia.com" isimli web sitesini müvekkiline devretmediğini,

davacının "thehouse hotel" ve "thehouse hotels" markalarının sahibi olmadığını, marka sahibinin dava dışı Ev Emlak Yatırım İnşaat ve Turizm A.Ş. olduğunu, bu sebeple davacının aktif husumet ehliyetinin olmadığını, 02/05/2018 tarihli sözleşmenin 3.3 maddesinde Lisans Sözleşmesi’nin imzalanacağı öngörülen Kasa Marka Kiralama Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi’nin, davacı grup şirketi olarak tanımladığını, bu sözleşmenin kurulmaması ile davacının bir zararının doğmadığını, müvekkilinin lisans almaya zorlanamayacağını, lisans verenin dava dışı 3. kişi Kasa Marka Kiralama Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi’nin olduğunu,

davacı şirketin hazırlanan taslakta garantör olarak adlandırıldığını, davacının kendisine ait olmayan bir marka hakkında lisans sözleşmesi yapmasının hukuken mümkün olmadığını, davacının veya Kasa Marka Kiralama'nın lisans vermeye yetkili olduğuna dair muğlak bir şifahi beyanına istinaden lisans sözleşme yapma yükümlülüğü altına girmeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, davalı şirket ile Kasa Marka Kiralama Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi arasında Lisans akdedilmediği için uğradığını beyan ettiği doğrudan zararın, Lisans Sözleşmesi kapsamında davalı tarafından ödeneceği taahhüt edilmiş olan yıllık asgari lisans bedeli 30.000 EURO üzerinden 3 yıllık lisans sözleşmesi kurulsa idi 3 yılın sonunda elde edilecek toplam asgari lisans bedelinin hesaplanması ile ulaşılan meblağ olduğu,

diğer bir deyişle dava dilekçesinde talep edilen 90.000 EURO zararın, yıllık asgari lisans bedeli 30.000 EURO x 3 yıl sözleşme süresi şeklinde ulaşılmış bedel olup, ancak sözleşme kurulsa idi lisans bedelinin ödeneceği kişi olarak dava dışı 3. kişi konumundaki Lisans Veren/Kasa Marka Kiralama Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi’nin, sözleşmede açıkça ve tek başına belirlendiği,

sözleşmeye aykırılık sebebi ile tazminat talep eden tarafın zarara uğraması gerektiği, davacı tarafından zarar olarak talep edilen 90.000 EURO’nun, eğer Lisans Sözleşmesi kurulsa idi dava dışı 3. kişi konumundaki lisans veren/Kasa Marka Kiralama Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi’ne 3 yılın sonunda ödenecek lisans ücreti olduğu, davacı şirketin, bu ödemenin tarafı olmadığı, lisans sözleşmesi kurulmadığı için zararının doğmadığı, davaya konu ihtilaf bakımından talep hakkına haiz olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkeme gerekçesinin sözleşme şartları ile örtüşmediğini, sözleşmenin 8. sayfasında; "Mil May tarafından ödenecek olan ücret (Lisans Kullanım Ücreti) ....Mil-May tarafından Yeni Otelcilik ve/veya Lisans verene ödenecektir" şeklinde hüküm bulunduğunu, müvekkilinin dava dışı üçüncü şirketle birlikte alacaklı olduğunu, ödemenin Yeni Otelcilik'e yapılabileceğinin açıkça düzenlendiğini, müvekkilinin sulh ve ibra protokolünün tarafı olduğu gibi aynı zamanda ödemenin de tarafı olduğunu, yargılamanın usul ve kanuna uygun yapılmadığını, yargılama masraflarının hatalı hesaplandığını ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava; taraflar arasında imzalanan 02/05/2018 tarihli Sulh ve İbra Sözleşmesine aykırı davranışlar ve yerine getirilmeyen yükümlülükler sebebi ile fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 90.000 EURO’nun TCMB'nin dövize uyguladığı en yüksek mevduat faizi ile davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu 24 üncü madde

2.4721 sayılı Medeni Kanunu'nun 2 inci maddesi

3.Taraflar arasındaki 02.05.2018 tarihli sözleşme

3. Değerlendirme

İstanbul 16. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 14.12.2017 tarih 2016/382 Esas 2017/1006 Karar sayılı kararından sonra taraflar arasında "Sulh ve İbra Protokolü" imzalanmış ve sözleşmede karşılıklı edimler belirlenmiştir. Davacı grup şirketlerine ait olan markaların (mükiyet Ev Emlak Yatırım...

A.Ş.'e ait olup, lisans alan Kasa Marka Kiralama Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi’nin alt lisans verme hakkına sahip olduğu anlaşılmaktadır.) alt lisans sözleşmesi ile davalıya kullandırılacağı ve buna mukabil davalının senelik en az 30.000 Euro olmak üzere 3 yıl boyunca lisans bedeli ödeyeceği kararlaştırılmıştır. Davalı, lisansını almayı taahhüt ettiği markaların lisansını almamasına gerekçe olarak markaların sahibinin Ev Emlak Yatırım...

A.Ş. ve alt lisans dağıtım yetkisinin ise Kasa Marka Kiralama Turizm ve Ticaret Anonim Şirketi’ne ait olduğu ve fakat anılan bu şirketlerin sözleşmeye taraf olmadıkları hususuna dayanmıştır.

Ancak, sözleşme uyarınca lisans devir yükümlülüğü davacı üzerinde olup, devrin mümkün olup olmadığı hususunda ihtar çekmeksizin, sözleşme tarihi itibari ile lisans devrinin davacı yetkisinde olmadığını bildiği marka ile ilgili lisans devir taahhüdünün geçersizliğine dayanmak 4721 sayılı Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesine aykırılık teşkil eder.

Yapılan bu açıklamalar ışığında, mahkemece sözleşmeye aykırılığının oluştuğunu ve davacının talep hakkının doğduğunu kabul ederek işin esasına gidilmesi gerekirken hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple 1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,