Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2024/1560 K.2025/54

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA VE KARŞI DAVAYA CEVAP

Davacı/karşı davalı vekili dava dilekçesinde ve karşı davaya cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin kurulduğu tarih olan 26.08.2009'dan bu yana "TARİHİ PARK ADANA KEBAPÇISI" ve "PARK ADANA KEBAPÇISI" ibarelerini marka olarak kullandığını, markayı tanınır ve bilinir hale getirdiğini, 01.09.2011-23.10.2017 tarihleri arasında davacı şirkette sigortalı olarak çalışan davalının ise davacıdan habersiz ve izinsiz olarak "PARK ADANA ET & KEBAP" markasını müvekkilinin iştigal sahası olan 43. sınıfta fiilen 15.02.2018 tarihinde tescil ettirdiğini, davacının yukarıda bahsi geçen markalar üzerinde önceye dayalı üstün hak sahibi olduğunu,

davalının kötü niyetli olarak markayı tescil ettirdiğini ileri sürerek, davalı adına 2017 86571 numarası ile tescilli "PARK ADANA ET & KEBAP + şekil" markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiş, karşı davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

Davalı/karşı davacı vekil karşı dava ve cevap dilekçesinde; zamanaşımı itirazlarının bulunduğunu, müvekkilinin 2011 yılında Yenisahra’da bulunan Adana Dostlar isimli kebapçıda şef olarak çalışmaktayken, Well-Q isimli işletmeye ortak olduğunu, 01.08.2011 tarihinde işletmenin Park Adana Kebapçısı olarak faaliyetine devam ettiğini, ortakların ayrılması üzerine bir süre işletmeye ara verildiğini, bunun üzerine asıl dava davacısının o günkü sahibi Ali Ekşi ile yapılan sözleşme kapsamında 01.02.2013 tarihinden itibaren 5 yıl süreyle bu yeri işletme hakkını devraldığını,

müvekkilinin sigortalı işçi gibi gösterilmesinin sebebinin işletmenin kurulu olduğu yerin belediyeden kiralanmasından kaynaklandığını, karşı tarafça gönderilen 21 Eylül 2017 tarihli ihtarnamede bu durumun kabul edildiğini, müvekkilinin 2011 yılından beri markayı kullandığını, davalı-karşı davacı tarafın 2016 yılında şu an işlettiği İstanbul Restoran Turz. Oto. San. ve Tic. Ltd.

Şti. isimli firmayı kurduğunu, müvekkilinin öncesinde markayı tescilli ettirdiğini, karşı tarafın bu markada üstün hiçbir hakkının bulunmadığını, davacı/karşı davalı tarafından sunulan faturaların 24.01.2013 tarihinden sonra olduğunu, davacı-karşı davalıya yüklü miktarda kâr payı ödediğini, davacı-karşı davalının, davaya konu ettiği daire şeklinde olan etrafında 12 adet yıldız barındıran ve daire içerisinde "Park Adana Et ve Kebap" yazan markanın tasarımının müvekkiline ait olduğunu, davanın hak düşürücü içerisinde açılmadığını ileri sürerek,

davacı-karşı davalının, müvekkilinin markasına yapmış olduğu ve yapmaya devam ettiği tecavüzün durdurulmasına ve engellenmesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak şartıyla şimdilik 1.000,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davalı-karşı davacıya ödenmesine karar verilmesini talep etmiş, açıklanan nedenlerle de asıl davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl davanın kabulüne, davalı/karşı davacı adına tescilli 2017 86571 numaralı "PARK ADANA ET & KEBAP+şekil" markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davalı/karşı davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı karşı davacının müşterek hak sahibi olduğu markayı tek başına tescil ettirmesi kötü niyetli olduğundan, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/9. hükmü uyarınca markanın tescilli olduğu tüm mal ve hizmetler için hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiği; diğer yandan davacı karşı davalının 2011 yılından dava tarihine kadar lokantacılık faaliyetinde "PARK ADANA" markasını kullandığı, marka üzerinde müşterek hak sahibi olduğu, "PARK ADANA" ibaresinin davalı-karşı davacıya ait markanın içinde de aynen yer aldığı,

bu nedenle markalar arasında benzerlik bulunsa da davalı karşı davacının 2013 06890 numaralı "...

PAK PARK ADANA KEBAPÇISI + şekil" ibareli markayı 19.03.2014 tarihinde 43. sınıfta yer alan "yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri" de dahil olmak üzere, 29, 30, 32, 33, 35 ve 43. sınıflarda kendi adına tescil ettirmesine rağmen, karşı dava açılıncaya kadar kullanım konusunda bir uyuşmazlık çıkarmadığı, her iki tarafın da bir süre birlikte, daha sonra ayrı ayrı "PARK ADANA" markasını kullanmaya devam ettikleri, tarafların tescilsiz olarak müşterek hak sahipliği elde ettikleri markanın, taraflarca kullanılmasına katlanmak zorunda olduğu,

bu durumda asıl davanın kabulü ve karşı davanın reddi kararı doğru olmakla birlikte Mahkemece birlikte var olma ilkesi benimsenmiş olmasına rağmen, kararın gerekçesinde çelişki oluşturacak biçimde, ''öncelik hakkının davacı-karşı davalı şirkete ait olduğu'' şeklinde değerlendirme yapılmış olması yerinde görülmemiş ise de belirtilen yanlışlığın düzeltilebilir olması nedeniyle davalı/karşı davacı vekilinin istinaf isteminin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilmiş gerekçe ile asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davalı/karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, davalı karşı davacı adına tescilli 2017 86571 numaralı "PARK ADANA ET & KEBAP+ şekil" markasının hükümsüzlüğüne ilişkin olup karşı dava ise, markaya tecavüzün durdurulması ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.