Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2025/3452 K.2026/337

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıdan çeşitli tarihlerde ödenen yaklaşık 6.000.000,00 TL'yi aşkın miktarda alacaklı olduğunu, davalı şirket yetkililerinin ödeme taahhüdüne rağmen bugüne kadar ödeme yapılmadığını, bu nedenle ihtarname keşide edildiğini, davalının ise cevabi ihtarname ile belirtilen tutarların şirket namına yapılan işlemler olduğu gerekçesiyle ödeme yapılmadığını iddia ettiğini ileri sürerek şimdilik 10.000,00 TL alacağın 07.09.2016 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçelerinde; davacının müvekkili hesabına para gönderdiği iddialarını kabul etmediklerini, gönderilmiş olsa dahi gönderilen paraların bir kısmının davacının müvekkili adına vekaletname ile iş yapması sebebiyle müvekkili şirket adına ve hesabına yapılan işlemlerden, bir kısmının davacının müvekkili şirket adına üçüncü kişilerden aldığı paraların iadesinden, diğer kısmın da davacıya borç olarak verilen paraların iadesinden ibaret olduğunu, zira davacının 11.11.2009 tarihli vekaletname ile vekil tayin edildiğini,

bu kapsamda da müvekkili şirketin İstanbul'da almış olduğu ihaleler nedeniyle hizmet sunduğu kamu kuruluşlarındaki iş ve işlemleri yapmak, takip etmek, yeni ihaleler olması halinde ihaleye katılmak, pey ileri sürmek, bankada işlem yapmak gibi hususlarda yetki verildiğini, işin doğası gereği de davacı tarafından vekil olarak tahsil edilen paraların müvekkili şirkete kısmen iade edildiğini ancak davacının şirketi zarara uğrattığının anlaşılması üzerine de azledildiğini, taraflar arasında çok sayıda hukuk ve ceza davaları olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, davalı şirketin sermaye arttırımı sonrasında davacıya hisse verileceği taahhüdüne dayalı olarak verdiği paranın davalıdan tahsili amacıyla eldeki davayı açtığı, davalının ise gönderilen paranın bir kısmının davacının, davalı şirketin aynı zamanda vekili olması sebebiyle vekalet ilişkisine dayalı olarak üçüncü kişilerden tahsil edilen paraların, diğer bir kısmının ise verilen borç paraların iadesi sebebiyle gerçekleştiğini, hisse devri taahhüdü iddiasının gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddini istediği,

bu hali ile davalının, karşı tarafın ileri sürdüğü maddi vakıanın varlığını kabul etmekle birlikte, onun hukuki niteliğinin, ileri sürülenden başka olduğunu bildirmek suretiyle vasıflı ikrarda bulunduğu, öğreti ve uygulamada kabul edildiği üzere vasıflı ikrar, bölünemeyen ikrarlardan olduğundan bu durumda ispat yükü davacıda olup davacının delil olarak banka havale dekontlarına dayanmışsa da havalenin kural olarak bir ödeme vasıtası olduğu,

havalenin, mevcut bir borcun ödenmesi amacıyla yapıldığı yönündeki karinenin aksinin, havalenin borcun ödenmesinden başka bir amaçla yapıldığını iddia eden tarafından kanıtlanması gerektiği, bilirkişi raporundan da davacı tarafından dayanılan banka dekontlarının davalının hesapları arasında yapılan para transferlerine ilişkin olduğunun anlaşıldığı gibi, banka dekontlarının, iddianın niteliği gereği, sermaye arttırımı sonrasında davacıya hisse verileceği taahhüdüne dayalı olarak para verildiği, yani davalının varlığı iddia olunan taahhüdünü ispata yeterli ve elverişliği olmadığı,

davalının sermaye arttırımı sonrasında davacıya hisse verileceği taahhüdüne dair iddiayı inkar ettiğine göre paranın özetle hisse devri amacıyla verildiğini davacının kanıtlaması gerektiği, dosya kapsamından ise davacının, davalının hisse devri tahhüdüne ve paranın da hisse devri amacıyla gönderildiğine dair yazılı bir delil sunmadığı, açık bir şekilde yemin deliline dayanmadığı ve iddiasını kesin delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin davanın reddi yönündeki kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı tarafından davalı şirketin sermaye arttırımı sonrasında davacıya hisse verileceği taahhüdüne dayalı olarak yapıldığı iddiasına dayanan yapılan ödemelerin iadesi istemine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.