Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2025/6010 K.2026/1105

Mahkemece verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 1989-1991 yıllarında Van 21....Tugay Komutanlığı emrinde çalıştığını, muhtelif yerlerde çalıştıktan sonra...Okullar Komutanlığı'na tayin olduğunu, olağanüstü hal (OHAL) tazminatı için bankaya başvuru yaptığını, 14.679.177 TL'nin kendisine ödenmek üzere ...Bankası ... Şubesi'ne gönderildiğinin öğrenildiğini ancak... Bankası ...

Şubesi'ne yaptığı başvuruda OHAL tazminatı ile ilgili bir kayda rastlanmadığının bildirildiğini, ...Bankası'nın tüm hak ve borçları ile birlikte davalıya devredildiğini ileri sürerek müvekkilinin OHAL tazminatı tutarının 30.12.1992 tarihi itibariyle belirlenmesini, belirlenenecek tutara 30.12.1992-1993 tarihleri arasında reeskont faizi uygulanıp bulunacak faizin anaparaya eklenmesini, bu şekilde 1993 yılından 2011 yılına kadar reeskont faizi hesaplanarak ve yıl sonlarında ana paraya eklenmek suretiyle 03.12.2011 tarihi itibariyle bulunacak tutara bu tarihten itibaren reeskont faizi eklenip dava tarihi itibariyle miktarının belirlenmesini,

şimdilik 8.000,00 TL'nin ticari reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın kısmi dava olarak ikame edilemeyeceğini, müvekkili bankanın T....Bankası A.Ş.'nin külli halefi olmadığını, 3920 sayılı Yasa uyarınca 31.12.1994 tarihine kadar bankaya müracaat halinde nema ve anaparanın iadesinin öngörüldüğünü, kalan ve talep edilmeyen bakiyelerin Hazineye devrinin düzenlendiğini, OHAL tazminatı ödemelerinin bireysel değil, kurum talimatı ile yetkilendirilen mutemede yapıldığını, davanın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece Anayasa Mahkemesinin mülkiyet hakkının ihlalinin sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın gönderilmesiyle yapılan yargılama sonucunda, davanın alacak davası olduğu, davacı tarafça Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru yapıldığı,

Anayasa Mahkemesinin 19.12.2023 tarih ve 2020/20196 başvuru numaralı kararı uyarınca davacının mülkiyet hakkının ihlalinin sonuçlarının giderilmesi için davacının 30.12.1992 tarihinde 14,67 TL olan alacağının, enflasyon karşısındaki değer kaybının giderilmesi gerektiği, bu kapsamda olmak üzere alacağın enflasyon karşısındaki değer kaybının giderilmesi bakımından da 14,67 TL'nin denkleştirici adalet ilkeleri uyarınca, davacının bireysel başvuru tarihi olan 16.07.2020 tarihi itibariyle ulaşacağı güncel değerlerin belirlenmesi için yapılan hesaplamalarda, davacının 30.12.1992 tarihindeki 14,67 TL alacağının,

denkleştirici adalet ilkeleri uyarınca yapılan hesaplama neticesinde, davacının bireysel başvuru tarihi olan 16.07.2020 tarihi itibariyle ulaşacağı güncel değerinin 26.875,03 TL olarak hesaplandığı, davacıya ödenmesi gereken tutarın 16.07.2020 tarihi itibariyle 51,26 TL olduğunun belirlendiği, işbu tutarın davacının 14,67 TL alacağının başvuru tarihiyle güncellenmiş değerinden mahsubu ile, davacının mülkiyet hakkının ihlalinin sonuçlarının giderilmesi bakımından davacı lehine hesaplanan alacak miktarının 26.823,77 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı hesabına yatan OHAL tazminatı alacağının tahsili talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, Mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Mahkemece 24.09.2018 tarih, 2016/10 E., 2018/439 K. sayılı karar ile 24,12 TL alacağın 04.01.2012 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş olmasına rağmen sonraki kararla yasal faize hükmedilmiş olması usuli kazanılmış hakkın ihlali niteliğinde olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi ve 5236 sayılı Kanun’un geçici 2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 5236 sayılı Kanun’un 16. maddesi ile değiştirilmeden önceki 438/7 hükmü gereğince mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.