Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2011/15246 K.2012/13738

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

466 sayılı Kanunun 2/1. maddesinde dava açma süresinin kesinleşmiş beraat kararının bizzat sanığa tebliği ile başlayacağının öngörülmüş olması, tazminata konu beraat kararının 21.02.2001 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği bu tarih itibariyle sanık (davacı) ile müdafii arasındaki vekalet ilişkisinin son bulduğunun kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında, ceza davasında sanığı temsil eden Avukat...'a kesinleşmiş beraat kararının kesinleşme tarihinden bir yıla yakın süreden sonra 31.01.2002 tarihinde tebliğ edilmiş olmasının,

davacının dava açma hakkına ilişkin süre bakımından hukuken geçerliliğinin bulunmaması ve kesinleşmiş beraat kararının davacıya tebliğ edildiğinin dosya içeriğinden anlaşılmaması karşısında, hükme esas alınan Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 2008/12729 esas, 2010/533 sayılı kararından sonra dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu’nun 23.03.2010 gün ve 2009/256 Esas 2010/57 sayılı kararı ile davanın süresinde açıldığının kabulü ile yargılamaya devamla esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, söz konusu yasa hükmüne ve yargısal içtihatlara yanlış anlam verilerek yazılı gerekçe ile davanın süre yönünden reddine karar verilmesi,