KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2011/16903 E., 2012/17317 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Temmuz 2012
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 62, 52, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
326 kelime·2 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ile mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Müşteki ...'in katılma talebinde bulunduğu ve hakkında katılma kararı verildiği halde, gerekçeli karar başlığında müşteki olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.
5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezanın arttırılmasını gerektirecek haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma hakkı verilmesi gerektiği somut olayda ise katılan hakkında düzenlenen raporda hayati tehlike ve kemik kırığının belirtildiği, iddianamede de olayın bu şekilde anlatıldığı, dolayısıyla sanık hakkında TCK'nın 89/2-b-e maddesinin yargılamanın başından beri uygulanabilir nitelikte olduğu, ayrıca sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi ile uygulama yapılarak belirlenen temel ceza üzerinden, aynı Kanunun 89/2 (b-e) maddesi gereğince sadece bir kez 1/2 oranında arttırım yapılabileceği, bu nedenle ayrıca 89/2-b maddesinin gösterilmemesinin sonuca etkili olmadığı saptandığından tebliğnamedeki bozma öneren (3) nolu görüşe,
UYAP'ta yapılan sorgulamada bilirkişi Murat Vural'ın İstanbul Adli Yargı Adalet Komisyonu listesinde bulunduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki (4) nolu bozma önerek görüşe iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Hükmedilen adli para cezasından TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapıldığı sırada, hesap hatası yapılarak eksik para cezasına hükmedilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2011/16903, K. 2012/17317, 10 Temmuz 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama