Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/15436 K.2013/4983

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ek savunma hakkı verilmeden 5237 sayılı TCK.'nın 89/2-b. maddesi uygulanmış ise de, sanığa müdafinin de bulunduğu 23.12.2010 tarihli celsede katılanın yaralanmasına ilişkin adli tıp kurumu raporunun okunmuş ve sanığın da rapora karşı bir diyeceğinin bulunmadığını beyan etmiş olması ve katılan, olay nedeniyle yaşamını tehlikeye sokmayacak ve vücudunda hayat fonksiyonlarını 2. derecede etkileyecek kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmış olduğu halde hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK'nın 89. maddesinin b. bendinin yanında e. bendinin de gösterilmiş olması ise sonuca etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın kusursuz olduğuna, eksik inceleme yapıldığına, İstanbul adli tıp kurumu trafik ihtisas dairesinden kusura ilişkin olarak rapor alınması gerektiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' kıstasının uygulanamayacağı dikkate alınmadan, ''sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' kıstasının temel cezanın belirlenmesinde gerekçe olarak gösterilmesi,