Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/1777 K.2012/7683

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 216/3. maddesinde son sözün hükümden önce hazır bulunan sanığa verilmesi gerektiğinin düzenlenmiş bulunması karşısında; tebliğnamedeki “ Yargılamada son sözün, sanık müdafii yerine mağdur vekiline verilmek suretiyle CMK.nun 216/3. maddesine muhalefet edilmesi” düşüncesiyle bozma öneren (1) numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna ilişkin ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Kararın gerekçesinde “ sanığın kusurunun hafif olmasının göz önünde tutulduğu” ve hüküm fıkrasında “cezanın aşağı hadden tayin edildiği” belirtildikten sonra, suç tarihi gözetilerek ve 5560 sayılı Kanunun 1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine eklenen 9. fıkra öncesindeki sanık lehine olan düzenleme dikkate alınarak temel adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/1. maddesi uyarınca 5 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesi gerektiği nazara alınmadan, 90 gün karşılığı adli para cezası olarak kabulüyle sanığa fazla ceza tayin edilmesi,

2- Sanık hakkında karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanunun 23. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin uygulanması konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,