Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/17919 K.2013/8588

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın tam kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda,

sanığın taksirinin yoğunluğu ve mağdurun hayat fonksiyonlarını hafif (1) derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. Maddesinin (f) bendinde yer alan "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2- Mersin Toros Devlet Hastanesinin 01.03.2010 tarihli raporuna göre, mağdurun vücudunda kemik kırığı oluşacak; ancak, yaşamını tehlikeye sokmayacak şekilde yaralanması karşısında, TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca belirlenen temel cezanın, aynı Kanunun 89/2-(b) maddesi gereğince yarı oranında arttırılması gerekirken, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, uygulama yeri bulunmayan TCK'nın 89/2-(e) maddesine de yer verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. Paragrafında yer alan "sanığın kastının ağırlığı, amaç ve saiki" ibarelerinin hükümden çıkartılması;