Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/27525 K.2013/15249

2- 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçu hakkında; 2863 sayılıKanunun 74/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53/1, 54 maddeleri gereğince mahkumiyet 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından, orman kanununa muhalefet suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, jandarmaya yapılan bir ihbar ile Antalya İli, ...

İlçesi, Serinkaya Köyü, Kazlarhanı Mevkiinde kaçak kazı yapıldığının bildirilmesi üzerine, aynı gün, saat 17:30 sıralarında, jandarma görevlilerinin olay yerine geldiği esnada, sanık ile meçhul iki şahsın ekipleri fark etmeleri üzerine kaçmaya başladıkları, sanığın, yapılan takipte kazı bölgesinin 5 metre uzağında yakalandığı, diğer iki şahsın yakalanamadığı, olay yerinde adli emanete kayıtlı bulunan kazma, kürek, hilti, delici gibi suç aletlerin ele geçirildiği, suça konu yerde yapılan incelemede, 25 metre derinliğinde kazı çukurunun bulunduğunun tespit edildiği, ayrıca 3 adet çam ağacının yıkılmış olduğunun belirlendiği,

01.04.2009 tarihli orman muhafaza memurlarının suç tutanağına göre, olay yerinin kesinleşmiş orman kadastrosu içinde kaldığı ve bir kısım ağaçlara zarar verildiğine dair tutanak tutulması üzerine sanık hakkında atılı suçlardan kamu davası açıldığı, 16.02.2011 havale tarihli arkeolog bilirkişi raporuna göre, söz konusu alanda, 2863 sayılı kanun kapsamında kültür varlığı bulunduğu, alanda ağır iş makinaları kullanılarak kaçak kazı yapıldığı ve aşırı tahribat bulunduğunun bildirildiği, yine Alanya İlçe Müze Müdürlüğü'nün, 03.08.2009 tarihli yazısı ve ekindeki rapor ile Antalya İli, ...

İlçesi, Serinkaya Köyü, Kazlarhanı Mevkii'nin 2863 sayılı Kanun kapsamında tescili yapılmamış korunması gerekli kültür varlığı olduğunun belirtilmesi karşısında, mahkemece 2863 sayılı Kanunun 74/1 maddesinin tatbik edilmesinde isabetsizlik görülmeyerek, tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşe iştirak edilmemiş olup, suça konu yerdeki ağaçlara, sanığın zarar verdiğine ilişkin dosya kapsamında her türlü şüpheden uzak, kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla, orman kanununa muhalafet suçundan sanığın beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın suçu işlemediğine, lehe olan hükümlerin uygulanmadığına, katılan vekilinin orman kanuna muhalafet suçundan sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 5. paragrafının hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine, “5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına,