Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/28570 K.2013/11991

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; sanığın, yönetimindeki otomobille ile yağmurlu havada, gece vakti, aydınlatması mevcut ve her iki tarafında park halinde araçlar bulunan yerleşim yerinde, kavşak mahalline doğru seyir halindeyken, gidiş istikametine göre yolun sol tarafından, park halindeki araçların arasından, uygun ortamı beklemeyip, araçlara ilk geçiş hakkını bırakmadan, karşıdan karşıya geçmek için kontrolsüzce taşıt yoluna giren yayaya aracının sol ön far kısmıyla çarpması sonucu mağdur yayanın yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaralandığı olayda;

her an bir yayanın çıkabileceğini göz önüne almadan aracının hızını emniyetle durabilecek şekilde azaltmaksızın seyrine devam eden sanığın, gerek trafik kazası tespit tutanağı ve keşfe dayalı olarak hazırlanan 15.05.2010 tarihli bilirkişi raporunda, gerek İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 24.08.2010 tarihli raporunda, aracının hızını; görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmayarak,

dikkatsiz ve tedbirsizce seyretmekle kazanın oluşumunda tali kusurlu olduğu belirtildiği ve oluşa uygun bilirkişi raporlarına itibarla sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği halde, “katılanın asli kusurlu” olduğundan bahisle, yasal ve yerinde olmayan gerekçelerle, sanığın beraatine karar verilmesi,