Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2012/7267 K.2013/2730

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: A) Katılanlar vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde; Katılanlar vekilinin, yokluğunda 27.11.2008 tarihinde verilen ve 25.12.2008 tarihinde tebliğ olunan hükmü, 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra, 11.02.2009 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme aykırı olarak REDDİNE, B) Sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Hükmün 8. bendinde sanık hakkında takdiren hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediği belirtildiği gibi, dosya içeriğine göre, taraflar arasında uzlaşmanın gerçekleşmemesi, katılanların şikayetinin devam etmekte olup, zararlarının giderilmemesi karşısında, 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (c) bendinde düzenlenen zarar koşulunun gerçekleşmemesi sebebiyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği anlaşılmakla,

mahkemece sanık hakkında “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin uygulanmamasına karar verilmesine yönelik takdirde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki “Sanık müdafiinin lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep etmesi karşısında, CMK'nun 231.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda herhangi bir karar verilmemesi” düşüncesiyle bozma öneren (1) numaralı;

mağdura ait Denizli Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 22.05.2007 tarihli geçici doktor raporunda, mağdurun 5237 sayılı TCK'nın 89/2-b kapsamında “femur kırığı” oluşacak şekilde yaralandığı ifade edilmiş olup, mağdurdaki yaralanmanın, 5237 sayılı TCK'nın 89/2. maddesinin diğer bentleri ve aynı Kanunun 89/3. maddesi kapsamında kalmasının, sanığa hükmolunacak ceza miktarı bakımından önem arz etmesi ve aleyhe temyiz bulunmaması karşısında,

tebliğnamedeki “Katılan mağdur ...'in tedavi gördüğü Pamukkale Üniversitesi Hastenesi ile Denizli Devlet Hastanesinde bulunan tüm tedavi evraklarının temini ile Adli Tıp Kurumundan kesin raporunun alınması gerektiğinin gözetilmemesi,” düşüncesiyle bozma öneren (2) numaralı; oluşa ve kabule göre, otomobil sürücüsü sanığın; gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş caddenin sağ şeridini takiben geldiği yaya geçidinde, yolun karşısına geçmek için seyir şeridine giren mağdur yayaya çarpması şeklinde gelişen olayda;

yaya geçidi ikaz levhasını dikkate alıp, ilk geçiş hakkını yaya geçidinden geçmekte olan yayaya bırakacak şekilde ve hız azaltarak yaya geçidine yaklaşmayan sanık, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 74/1. maddesi uyarınca asli kusurlu ise de, yaya geçidinde taşıtlara nazaran karşıya geçişte ilk geçiş hakkı bulunsa da, kendi can güvenliği açısından gelen aracı kontrol edip, tehlike ortamı doğuracak şekilde karşıya geçmemesi gereken mağdur yayanın da 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 47/1-d maddesi uyarınca tali kusurlu olduğu,

trafik kazası tespit tutanağındaki mağdurun kusurunun bulunmadığına dair görüşe bu nedenle itibar edilemeyeceği anlaşılmakla, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda taraflara izafe edilen kusur durumunda dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki “Trafik kazası tespit tutanağı ile keşif sonucu düzenlenen ve hükme esas alınan bilirkişi raporu arasında kusura ilişkin çelişki bulunması nedeniyle, Adli Tıp Kurum Trafik İhtisas Dairesinden rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği” düşüncesiyle bozma öneren (3) numaralı görüşe iştirak edilmemiş;

gerekçeli karar başlığında, davaya katılan olarak kabulüne karar verilen ...'in ad ve soyadına yer verilmemesi, suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde ilavesi mümkün noksanlıklar olarak kabul edilmiş; taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde 5237 sayılı TCK'’nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı,

suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle 5237 sayılı TCK’'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın asli kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih, 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” kıstasının uygulanamayacağı dikkate alınmadan, temel cezanın belirlenmesinde “failin güttüğü amaç ve saikin” gerekçe olarak gösterilmesi,

2- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, mağdurun yaşamını tehlikeye sokacak ve vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği kabul edilen sanığa hükmolunan temel cezada yarı oranında arttırım yapılırken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” ibaresinin hükümden çıkartılması,