Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/10306 K.2013/19306

Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma suçundan; TCK'nın 179/3, 62, 58/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükümler, mağdurlar vekili ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi olduklarını beyan etmelerine rağmen katılma hakkı kendilerine hatırlatılmayan mağdurlar ... ve ...'un, 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar gören sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek, meydana gelen kazada yaralanmaları nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördükleri anlaşılmakla, şikayetçilerin 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına, karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın kusur oranının tayinine ve indirimden yeteri kadar yararlanamadığına; katılanlar vekilinin sair nedenlere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.) Sanığın olay tarihinde alkollü şekilde kullandığı aracıyla kaza yapması sonucu yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazasına sebebiyet verdiği, 5237 sayılı TCK'nın ''Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma'' başlıklı 179. maddesinin 3. fıkrasında alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle emniyetli bir şekilde ... sevk ve idare edemeyecek olan kişinin ... kullanma halinin suç olarak düzenlendiği maddede belirtilen suçun tehlike suçu olup, somut olayda ise katılanların yaralanmış olması sebebiyle zarar suçunun oluştuğu dikkate alındığında;

sanığın yalnızca taksirle yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmesiyle yetinilmesi gerektiği, bilinçli taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûm edilmesi yanında aynı eylem nedeniyle trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan cezalandırılamayacağının gözetilmemesi,

2.) Sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.09.1993 infaz tarihli 765 sayılı TCK'nın 193/2 ve 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereğince hükmedilen 900.000 TL adli para cezasının suçun işlenme tarihinden ve infaz tarihinden itibaren yasada öngörülen 3 yıllık sürelerin geçmiş olduğu ve anılan suçun kasten işlenen suçlardan olduğu TCK 58/4. maddesi gereğince kasıtlı suçun taksirli suça tekerrüre esas olamayacağının gözetilmemesi suretiyle sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,

3.) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,