Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/15405 K.2013/26476

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

14.04.2011 ve sonrasında doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. dahil) para cezaları 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte ise de; 20.12.2011 tarihinde verilen 3.000 TL'sından ibaret mahkumiyet hükmüne karşı suç niteliğine ilişkin temyiz istemi bulunduğundan hükmün temyizi kabil olduğu kabul edilmiştir.

Gerekçeli karar başlığında, "06.01.2007" olan suç tarihinin "06.01.2006" olarak yanlış yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 179 veya 180. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, sanığın kusursuz olduğuna, eksik inceleme yapıldığına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendindeki "kastın yoğunluğu" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında tam gün birim sayısı üzerinden hükmedilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi gerekirken, uygulanan maddenin ilgili fıkrasının belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler