Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/15896 K.2013/30978

Davacıların tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacılar vekilitarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dava 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup. Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 Esas ve 2010/57 sayılı kararında 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacıların haberdar olmasının aranması gerektiği şeklindedir.

Ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama yoktur. Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren her halde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağı kabul edilmiştir.

Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği, kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kesinleştiği dosya içeriğine göre tespit edilememekle birlikte dava dilekçelerinde tüm davacıların kovuşturmaya yer olmadığı kararının 22.04.1996 tarihinde kesinleştiğinin belirtilmiş olması karşısında,

kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kesinleşmesinin üzerinden 10 yıldan fazla süre geçtikten sonra açılan davanın reddi gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni sayılmamıştır.