Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/16765 K.2013/25751

2-Sanık ... hakkında beraat

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'nın mahkumiyetine, sanık ...'nun beraatine ilişkin hükümler sanık ... Müdafii ile mağdurlar ..., ... ve ... müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz dilekçelerinin içeriğinden sanık ... hakkında verilen hükmü de temyize getirdikleri kabul edilerek, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurlar ..., ... ve ...'ın 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar gören sıfatıyla temyiz haklarının bulunduğu kabul edilerek, yaralanmaları nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradelerini ortaya koyan şikayetçilerin 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmalarına karar verilerek yapılan incelemede;

1-Mağdur ... müdafinin sanık ...'nun beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Gerekçeli kararın Mağdur müdafine 28.05.2013 tarihinde tebliğ edildiği, mağdur müdafinin hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 21.06.2013 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

2-Katılanlar ... ile ... müdafilerinin sanık ...'nun beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA;

3- Katılanlar ..., ... ile ... müdafileri ve sanık ... müdafinin sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre katılanlar ..., ... ile ... müdafileri ve sanık ... müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık ...'nın kendisine ait sevk ve idaresindeki 1992 model servis otobüsü ile hafif sağa virajlı ve %15 iniş eğimli TEM yan yoldan seyredip seyir yönüne hitaben hız tahdit ile viraj levhası bulunduğu halde, bölünmüş 3 şeritli yola katılmak üzere iniş aşağı giderek hızlanan aracını durduramaması sonucu direksiyon hakimiyetini kaybederek,

önce soldaki bariyere aracının sol yanı ile çarpıp, buradan ana yola dikine çıkış yapıp, yolun ilk bölümü ile orta refüjdeki hız azaltıcı niteliği bulunan 23 metre genişliğindeki yeşil alanı geçerek karşı yol bölümüne geçip, karşı yol bölümünden kendi şeridinde ve yolun sağında seyreden sanık ...'nun otomobilinin sağ önüne kendi aracının sağ arkası ile çarpması akabinde, yoldan tamamen çıkıp, sağdaki yeşil alanda 18 metre ileride sol yanına yatması şeklinde ve 2 kişinin ölmesi ve 31 kişinin de yaralanması ile sonuçlanan olayda;

aracın bağlantı yolunda bariyerlere çarptığı yerden devrildiği yere kadar 68.4 metre yol aldığının, bu arada 2 yaya kaldırımı ve 23 metrelik orta refüjü geçtiğinin, orta refüjdeki yumuşak alanın hız azaltıcı etkisi bulunmasına rağmen sanığın mahal şartlarındaki hızın çok üzerinde seyretmesi nedeniyle aracın kontrol altına alınamadığının anlaşılması ve bilirkişi tarafından araçta yapılan incelemede, araçtaki iki fren sisteminin tek tesisat sistemine dönüştürüldüğü, el fren sistemi ... bağlantılarının çürümüş olduğu, otobüsün fren sisteminin orjinalinden değiştirildiği, başka bir fren sisteminin araca monte edildiği,

oysa aracın fren sisteminin birbirinden bağımsız hareket etmesi gerektiği, fren sistemlerinden birisinin arızalanması durumunda diğerinin çalışarak aracın durdurulabilmesinin mümkün olduğu, ancak araçta sonradan yapılan değişiklikle ikili fren sisteminin tek fren sistemine dönüştürülmüş olması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden eksik cezaya hükmolunması;