Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/1793 K.2013/7174

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihi olan 15.03.2006 günü saat 10.00 sıralarında çöp arabasına çöp koymaya çalışan mağdura, arkadan gelen aracın çarpması sonucu mağdurun yaralandığı, aynı gün ifadelerine başvurulan mağdur ve olay anında yanında bulunan ... ve ...’un ... plakalı Mercedes marka aracın mağdura çarptığını, aracı kullanan şahsın 16-17 yaşlarında, 1.60-1.70 boylarında, sarışın, 55-60 kg ağırlığında, minyon tipli bayan olduğunu kendilerinin bu şahsa, "ruhsat belgenizi verin polis çağıralım" dediklerini ancak tahminlerine göre bayanın yaşının küçük olup ehliyetinin bulunmadığı nedeniyle belge vermediğini,

olay sonrası bayanın yanındaki erkek şahsın aracı kullanarak olay yerinden kaçtıklarını beyan etmeleri, mercedes marka aracın tescil maliki ve ...'ın babası olan ...’ın, 11.04.2006 tarihinde verdiği ifadede aracın kendisine ait olduğunu olay tarihleri sırasında aracı ismini ve adresini bilmediği ... isimli şahsa sattığını, bu kişinin aracı beğenmeyerek geri verdiğini, ancak adresini almadığını, bu şahsın hareketi dolayısıyla kendisini vicdanen suçlu hissettiğinden, karşı tarafın masraflarını karşılamayı kabul ettiğini belirttiği dikkate alındığında;

Mağdurun; aradan geçen süre ve sanığın fiziksel değişimleri nedeniyle 4 yıl sonra yapılan teşhiste sanığı belirleyememesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu, mağdurun 14.04.2010 tarihinde Cumhuriyet savcısı huzurunda sanığın babasıyla birlikte gelerek zararını gidermeyi teklif ettiğini belirtmesi karşısında sanık ...'ın üzerine atılı taksirle yaralama suçu sübuta erdiği halde, mahkumiyeti yerine dosyaya uygun olmayan gerekçelerle beraatine karar verilmesi;