Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/18417 K.2013/29331

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının ertelenmesine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Meydana gelen kaza sonucu katılan mağdurun vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı ve mahkemenin kabulü de bu yönde olduğu halde, sanığa temel ceza tayin edilirken ve hükmedilen temel cezada TCK'nın 89/2-b maddesi uyarınca artırım yapıldığı sırada, uygulama yeri bulunmayan anılan Kanunun 89/2-e bendine de yer verilmesi,

2- TCK'nın 51. maddesinin 4. fıkrasında, hapis cezasının ertelenmesi halinde belirlenen denetim süresi içinde hangi yükümlülüklere karar verilebileceğinin sınırlı olarak sayıldığı gözetilmeden; kimlik tespitleri sırasında, mesleğini, “serbest meslek” ve “şöför” olarak açıklayan sanığın, bir meslek ve sanat sahibi olup olmadığı araştırılıp şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlendikten sonra, meslek ve sanat sahibi olduğunun anlaşılması durumunda; denetimli serbestlik müdürlükleri tarafından bildirilen sanığın oturduğu yerde ücret karşılığı çalışabileceği kamu ve özel işyeri bulunup bulunmadığı saptandıktan sonra,

TCK'nın 51. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendi gereğince “bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına”; bir meslek veya sanat sahibi olmadığının tespiti halinde ise, aynı madde ve fıkranın (a) bendi gereğince “bu amaçla bir eğitim programına devam etmesine” şeklinde yükümlülük belirlenmesi yerine, “...5237 Sayılı TCK'nun 51/4 mad. şartları dahilinde Denetimli Serbestlik Tedbiri Uygulanmasına” biçiminde,

eksik incelemeye dayalı olarak ve sanık hakkında TCK'nın 51. maddesinin 4. fıkrasındaki yükümlülüklerden hangisine hükmedildiği de açıklanmaksızın karar verilmesi,