Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/27410 K.2014/3194

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Van Cumhuriyet Başsavcılığının 24.02.2009 tarih, 2007/4063 Soruşturma - 2009/160 Karar sayılı hazırlık dosyasının incelenmesinden; şüphelinin (davacının) Çocuğun cinsel istismarı suçundan 167 gün tutuklu kaldıktan sonra hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, iş bu davanın haksız işlem tarihi itibariyle yürürlükte bulunan CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen 1 yıllık süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, dava için kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Bozmaya uyularak, yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin hükmedilen tazminat miktarına ve kendileri lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mahkemenin 23.12.2009 tarihli 2009/198 Esas – 2009/475 Karar sayılı ilk hükmünün, yalnızca davalı tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 10.04.2012 tarih, 2012/13203 Esas – 2012/9692 Karar sayılı ilamı ile davalı taraf lehine bozulması nedeniyle, bozulan kararda yazıldığı miktarda davacı yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.250 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken hükmü temyiz eden davalının aleyhine olacak şekilde karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca davacı lehine 2.400 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan,