Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/29324 K.2014/20619

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü gece saat 21:00 sıralarında açık havada, aydınlatmanın bulunduğu meskun mahalde, bölünmüş, tek yönlü, 8 metre genişliğindeki yüzeyi kuru, asfalt kaplama, eğimsiz düz yolda idaresindeki otomobille seyir halinde bulunan sanığın, önünde aynı istikamete doğru idaresindeki otomobille seyreden katılanın aracının sol arka kısımlarına asli ve tam kusurlu olarak çarpması şeklinde gelişen ve katılanın yaralanmasıyla sonuçlanan olayda;

sanık hakkında iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın üst sınırı ve sanığın ağırlıklı asli kusurlu oluşu nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilerek asgari hadden daha fazla uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamış; gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.