Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/30092 K.2014/23069

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 15:00 sıralarında sanığın idaresindeki traktör ile çift yönlü, 4.20 m genişliğindeki yolda seyredip, sola manevra esnasında karşı istikametten 70-80 km hızla seyrettiğini bildiren katılan ...’nun, idaresindeki araç ile traktörün sol tekerine çarpıp, savrulması sonucu ...’nun hayati fonksiyonlarını ağır derecede etkileyen kemik kırıkları, katılan ...’nun yüzde sabit iz oluşacak, katılan ...’nun ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları olayda; asli kusurlu sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken;

adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış. TCK’nın 50 ve 51. maddelerinin her ikisinin de kişiselleştirme kurumu olması ve birbirlerine karşı öncelikleri ve üstünlükleri bulunmadığından, tebliğnamedeki (1) nolu.

CMK'nın 216/3. maddesinde, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verileceğine ilişkin hükmün sanık müdafiini kapsamaması nedeniyle (2) nolu, katılanlar Fatma ve ...’nun dosya içersindeki raporları karşısında kesin adli raporları aldırılmadan karar verilmesi sonuca etkili görülmediğinden. (3) nolu bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.