Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/3021 K.2013/22939

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre, 270 promil alkollü olarak yönetimindeki otomobille seyir halindeyken, trafik kurallarını dikkate almayarak, yol kenarında yürümekte olan katılana çarpmak suretiyle kazaya sebebiyet veren sanığın asli kusurlu olduğu mahkemece de kabul edildiği halde, sanığın taksirinin yoğunluğu gözetilerek, alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayin edilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 61/2. maddesine aykırı olarak, 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesinin aynı Kanunun 89/2. maddesi gereğince belirlenen cezadan sonra uygulanması sonuca etkili görülmediğinden; TCK'nın 89/1. maddesinde hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü ve aynı Kanunun 50/2. maddesine göre seçenek cezalardan tercih edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeksizin sanığa hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesine göre adli para cezasına çevrilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusurunun bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,