Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/5866 K.2013/27967

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet ile gündüz vakti, çift yönlü, meskun mahalde bulunan yolda seyir halindeyken olay mahaline geldiğinde, aracını yolun sol tarafına park etmek için trafiği kontrol etmeden sola manevra yaptığı sırada, karşı yönden gelen sürücü ...'nın kullandığı aracın sanığın aracının yan kısmına hızlı bir şekilde çarpması sonucu her iki aracın da savrulup yol kenarında park halinde bulunan araçlara vurarak son hallerini aldıkları, mağdurun verdiği ifadelerinde başını cama vurduğunu, sanıktan şikayetçi olduğunu beyan ettiği,

Meydana gelen olay nedeniyle ...'nın aracında yolcu olarak bulunan 1954 doğumlu ...'nın yaralandığı iddiasıyla sanık hakkında taksirle yaralama suçundan dava açıldığı, mahkemece yapılan yargılama sonunda mağdur ...'nın yapılan muayenesinde herhangi bir darp ve cebir izine rastlanmadığı, bu nedenle suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği,

Taksirle yaralama suçunun düzenlendiği TCK'nın 89/1. maddesi ''Taksirle başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır.'' şeklinde olduğu, madde metninin içeriğinden de açıkça anlaşılacağı üzere meydana gelen olayda mağdurun acı duyması halinde mağdurun zarar gördüğünün kabul edilmesi gerektiği, Türk Dil Kurumu sözlüğünde Acının herhangi bir dış etken dolasıyla duyulan, rahatsızlık, ızdırap olarak tanımlandığı,

yukarıda anlatılan olayın oluş şekli ve mağdurun bayanları dikkate alındığında, mağdur ...'nın kaza nedeniyle rahatsızlık, ızdırap ve acı duyduğunda tereddüt olmadığı, bu nedenle taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gererirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,