Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2013/7507 K.2013/15376

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Hükmün niteliği itibariyle duruşmalı inceleme isteminin CMUK'un 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Gerekçeli karar başlığına dava tarihinin 03.02.2012 yerine 29.02.2012 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiş, dava 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup.

Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 Esas ve 2010/57 sayılı kararında 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacının haberdar olmasının aranması gerektiği şeklindedir. Ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama yoktur.

Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren her halde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağı kabul edilmiştir.

Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği gibi; dosya kapsamına göre beraat hükmünün 06.03.1995 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 10 yıl dolduktan sonra 29.12.2012 tarihinde açıldığı,

davanın bu nedenle reddine karar verilmesi gerekirken, beraat kararının davacı vekiline tebliğinden itibaren 7 yıl sonra açılmış olması nedeniyle 466 sayılı Kanunun 2. maddesinde öngörülen 3 aylık süre içinde açılmadığı nedeniyle davanın süre yönünden reddine karar verilmiş olması sonuca etkili görülmemiştir.