KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2013/8296 E., 2013/19042 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Temmuz 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 2863 sayılı Kanuna aykırılık
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
555 kelime·3 dk okuma
2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
A) Sanık ...'un beraatine ilişkin hükmün incelenmesinde:
Sanığın aşamalardaki tutarlı savunmasında, dava konusu taşınmazı 27/10/2005 tarihinde ... isimli şahıstan satın aldığını, satın aldığında tapuda şerhli olarak, kiracı Reysaş Uluslararası Gıda İşletmeciliği Turizm AŞ ile adı geçen şahıs arasında düzenlenmiş kira kontratı bulunduğunu, gayrimenkulün hiçbir zaman kendi kullanımında olmadığını, yapılan tadilatla hiçbir ilgisinin bulunmadığını, gayrimenkulün İstanbul'da, kendi ikametgahının ise Mersin'de olduğunu, kiracının halen taşınmazı kullanmaya devam ettiğini beyan ettiği, sanık ...'un da bu savunmayı destekler mahiyette, anılan tadilatları, yapılan anlaşma doğrultusunda müteahhit olan diğer sanık ...'e yaptırdığını beyan ettiği, bu nedenle sanık ...'un beraatine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,
Yapılan yargılama sonunda, sanığın atılı suç yönünden kast ya da taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanıkların tarihi dokuya zarar verdiklerine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
B) Sanıklar ... ve ...'ün beraatlerine ilişkin hükmün incelenmesine gelince:
1) Sanıkların, İstanbul III Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 19/09/1996 gün ve 8705 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescil edilen binada izinsiz olarak onarım ve güçlendirme inşaatı yaptıkları iddiasıyla haklarında dava açıldığı,
sanık ...'un savunmasında, Reysaş Uluslararası Gıda İşletmeciliği ve Turizm AŞ'nin genel müdürü olduğunu, dava konusu yeri 15/10/2005 tarihinde... isimli şahıstan 5 yıllığına kiraladıklarını, kiraladıktan yaklaşık 12 gün sonra taşınmazın yeni maliki sanık ... ile tanıştıklarını, sanık ... ile de sözleşmedeki koşullar saklı kalmak kaydıyla anlaştıklarını ve protokol imzaladıklarını, taşınmazda dekorasyon yapmak için sanık ...ile anlaştıklarını ve taşınmazı ona teslim ettiklerini, Mayıs 2006'nın sonunda taşınmazı teslim aldıklarını, dava konusu yer faaliyete geçtikten sonra taşınmaz kültür varlığı olarak tescil edildiğini beyan ettiği,
taşınmaza ait tapu kaydı incelendiğinde, taşınmazın korunması gerekli kültür varlığı olarak tescil edildiğine ilişkin bir şerh bulunmadığı, malikin Uğur Tekstil Sanayi ve Tic. Ltd.
Şirketi olduğu ve Reysaş Uluslararası Gıda İşletmeciliği ve Turizm AŞ lehine 01/12/2005 tarihinde başlamak kaydıyla 6 yıl müddetle kira şerhi bulunduğu, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın Taşınmaz Kültür ve Tabiat Varlıkları İstanbul Bölge Kurulu'nun 25/07/1986 tarih ve 2447 sayılı kararı ile belirlenen sit alanı içerisinde kaldığı, taşınmazda yapılan inşai faaliyetlerin, (pencere kanatlarının değiştirilmesi,
boya-badana ve dış cephenin boyanması) fonksiyon ve işlev değişikliğine neden olan, onaylı proje ve izin ile ruhsat alınarak yapılması gereken müdahaleler olduğunun belirlendiği anlaşılmakla, mahkemece, bilirkişi raporunda bahsedilen ve taşınmazın bulunduğu bölgenin sit alanında kaldığına dair Kurul kararı dosya arasına alınarak, bölgenin sit alanında kaldığının tespit edilmesi halinde, kararın usulüne uygun olarak ilan edilip edilmediğinin tespit edilmesi, ilan edilmemiş olması halinde, bölgenin sit alanı olduğundan sanığın haberdar olup olmadığı,
sanığın, sit alanı olduğunu bilmediğini savunması halinde, kolluk marifetiyle bölgenin sit alanı olduğunun bilinip bilinmediği konusunda araştırma yapılarak sonucuna göre sanık ...'un hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile sanığın beraatine karar verilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2013/8296, K. 2013/19042, 12 Temmuz 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama