Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/10233 K.2015/3760

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında yer alan atılı taksirle yaralama suçu ile ilgili olarak soruşturma evresinde taraflar uzlaşma teklif formundaki “Uzlaşma teklifini kabul ediyorum.” bölümünü imzalamalarına rağmen uzlaşma prosedürü uygulanmadan dava açılmış ve kovuşturma aşamasında da aynı Kanun'un 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemi tamamlanmadan hüküm kurulmuş ise de, kaza sonucu yaralanan motosiklet sürücüsü mağdur ...'ın 4000 TL tutarındaki zararının ve motosiklette yolcu olarak bulunan mağdur...'ın hastahane masraflarının sanık tarafından giderilmediğine dair 04.06.2013 tarihli duruşmada alınan ifadeleri,

bu durumun sanığın da kabulünde olması, dosya içeriğinde yer alan bilgi ve belgelere göre, sanığın, uzlaşma teklif formunu imzaladıktan sonra, zararı ödeme yönünde bir irade ortaya koymadığı ve herhangi bir savunmada bulunmadığı gibi, zararı karşılayacağına dair de herhangi bir girişiminin olmaması karşısında, eksikliğin giderilmesi için hükmün bozulmasının bir fayda sağlamayacağı ve yargılamayı gereksiz yere uzatacağı gelinen aşama itibariyle açıkça anlaşıldığından, davanın esasına etkili olmadığı değerlendirilen bu husus, bozma nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Oluşa ve dosya kapsamına göre; kavşak yaklaşım alanında süratlice seyredip, ön ilerisindeki motosiklete çarparak, iki kişinin yaralanmasına neden olan ve kazadan 2 saat sonra yapılan ölçüme göre güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak şekilde 99 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen otomobil sürücüsü sanığın eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş;

ancak, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'’nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK’'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın asli kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu gözetilerek,

alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna, sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın çarpılması işlemi sırasında ve tayin olunan cezanın taksitlendirilmesi esnasında, uygulanan kanun ve maddelerinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6 ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 5 numaralı paragrafındaki “TCK nın 50/1-a maddesi” ibaresinin, “TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri” şeklinde değiştirilmesi, aynı paragrafta yer alan, “4.500 TL” ibaresinden önce, hükme, “225 gün karşılığı” ibaresinin ilave edilmesi,