Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/10593 K.2015/5502

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'’nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK’'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, idaresindeki otomobil ile gece vakti, 158 promil alkollü vaziyette, meskun mahal dışında, tırmanma şeridinin de olduğu,

çıkışa eğimli yolu takiben seyredip, aydınlatmanın olmadığı olay mahalline geldiğinde şerit ihlali yaparak karşı şeritten gelen ölenin kullandığı motosiklete çarpıp bir kişinin ölümüne sebep olduğu olayda tam kusurlu olarak kazaya sebebiyet veren sanığın taksirinin yoğunluğu gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayin edilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,