KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/21428 E., 2015/5397 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kişisel verilerin kaydedilmesi
- Hüküm
- CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Kişisel verilerin kaydedilmesi suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Olay günü, sanığın aracıyla ilgili resmi işlemleri yapmak üzere, katılanların polis memuru olarak görev yaptığı trafik tescil denetleme büro amirliğine gelerek katılanlarla görüşmeye başladığı, görüşme sırasında sanığın aracının ruhsat fotokopisini isteyen katılanlarla sanık arasında, fotokopinin büro amirliğinde çektirilmesi mevzusunda tartışma çıktığı, sanığın bu sırada katılanlarla yüz yüze yaptığı konuşmaları gizlice kayda alarak, daha sonra katılanlar hakkında yürütülen disiplin soruşturmasına delil olarak sunması şeklinde gerçekleşen olayda,
Sanığın, katılanlarla yaptığı yüzyüze konuşma içeriğini kaydedip, bu kayıtları içeren flash belleği, katılanlar hakkında görülmekte olan disiplin soruşturmasına delil olarak vermesi biçimindeki eyleminde, sanığın amacının, önceden hazırlıklı ve planlı şekilde, katılanlar hakkında disiplin soruşturmasına delil oluşturma amacıyla gizlice kayıt yapması eyleminin TCK'nın 133. maddesinde düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçu kapsamında değerlendirilebileceği, anılan suçun aynı Kanunun 139/1. maddesi uyarınca soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete tabi olduğu,
katılan...’un beyanında, tanık ...’in sanığın kendilerini cep telefonuyla çekmesi nedeniyle uyardığı yönündeki anlatımı karşısında 04/10/2012 tarihli eylemde, şikayet konusu fiil ve failini bilen katılanların TCK'nın 73/1. maddesinde öngörülen 6 aylık süre geçtikten sonra 11.07.2013 tarihinde sanık hakkında şikayette bulunmaları nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/21428, K. 2015/5397, 30 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama