KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2014/2153 E., 2014/13560 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Haziran 2014
- Tebliğname No
- 12 - 2013/63809
- Mahkemesi
- Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 18.12.2012
- Numarası
- 2009/314-2012/462
- Dava
- 466 sayılı Kanuna göre tazminat
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekili ile davalı vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Haksız tutuklama nedeniyle gerçek maddi zararın saptanmasında, subjektif takdir yerine hesaplamada belirli ölçüler ve belgeler esas alınması gerekmekte ve ödenmesine hükmedilecek maddi zarar, gerçek zararların karşılığı olacak, delillerle kanıtlanacak ve gerektiğinde bilirkişiye tespit ettirilecektir. Zarar, zarara uğrayanın halen mevcut mal varlığı ile uygulanan koruma tedbiri olmasaydı bu mal varlığının alacağı hal arasındaki farktan ibarettir.
Somut olayda, davacının tutuklanmadan önce çalışmasına ilişkin herhangi bir belge ibraz etmediği, bu nedenle maddi zararın, tutuklu kalınan dönemde geçerli net asgari ücret üzerinden hesaplanması gerektiği gözetilmeden, soyut iddiaya ve varsayıma dayalı gerekçeyle maddi tazminat tayini,
2-Manevi tazminat miktarı belirlenirken, objektif bir kriter olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre, tutuklama tarihi ile tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar ele geçecek parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hak ve nasafet kurallarına uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine bu ölçütlere uymayacak miktarda az manevi tazminata hükmolunması,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2014/2153, K. 2014/13560, 3 Haziran 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama