Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/2798 K.2014/16383

Davacıların tazminat taleplerinin reddine ilişkin hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davalar, 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemlerine ilişkin olup. Ceza Genel Kurulu'nun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 esas ve 2010/57 sayılı kararında, 466 sayılı Kanun'un 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'na atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacıların haberdar olmasının arandığı,

ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama bulunmamakla birlikte, hiçbir hakkın sonsuza dek dava konusu yapılamayacağı, özel hukuk kapsamında değerlendirilmesi gereken bu talebin de makul bir süre içinde dava konusu edilmesi gerektiği, dava süresi açısından en lehe kabul ile Borçlar Kanunun'un 60. maddesindeki sürenin kabulünün gerektiği ve her koşulda davanın 10 yıllık süre içinde açılması gerektiği kabul edilmekle, kanun dışı yakalanan veya tutuklananlar hakkında beraat hükmünün kesinleşmesinden itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği,

bu kapsamda incelemeye konu olan tazminat davasına dayanak teşkil eden ... 1 nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin, 10.04.1996 tarih, 1994/731 esas, 1996/153 karar sayılı dosyasındaki kesinleşme şerhine göre; davacılar hakkındaki beraat hükmünün 09.05.1996 tarihinde kesinleştiği, davanın 03.07.2012 ve 24.07.2012 tarihlerinde 10 yıl dolduktan sonra açıldığının anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;