Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/7528 K.2015/4545

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, yanında teyzesinin oğlu ... ve onun arkadaşı ile birlikte, ..'ın sürücülüğünde ...'dan ...'a gitmek için yola çıktıkları, aracı değişerek kullandıkları, ancak yol uzun olduğundan, ..'ın uyumaması için sanığın onunla sohbet ederek ve vize süresinin dolmasına az kaldığından 10-15 dakikalık molalarla yolculuğa devam ederek ...'a kadar geldikleri, sanığın burada aracı kullanmaya başladığı, kendi beyanından da açıkça anlaşıldığı üzere, sanığın uykusuz ve yorgun olması sebebiyle direksiyon başında uyuması nedeniyle, önünde arızalandığından dörtlü flaşörlerini yakarak, sağ bankette duraklamakta olan araca çarptığı olayda;

sanığın yorgun ve uykusuz olarak araç kullandığı ve kazaya neden olduğu anlaşılmakla, olayda bilinçli taksirin koşullarının gerçekleştiği ve cezasında TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,