Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2014/9392 K.2014/25462

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Olay tarihinde, sanıkla katılanın evli olduğu, ancak boşanma aşamasında bulunmaları nedeniyle fiilen ayrı yaşadıkları, olay günü, sanığın, müşterek çocukları ile kişisel temas kurmak amacıyla, katılandan çocuğu teslim almak için gittiği sırada, katılanın rızası olmadan ve iznini almadan, teslim anını şikayetçinin de görüntüsünü kapsayacak şekilde, kendisine ait elde edilemeyen kameraya kayıt ettirdiğinin iddia edildiği olayda;

Boşanma aşamasında taraflar arasındaki anlaşmazlığın husumete dönüştüğü, bu nedenle birbirlerini sık sık şikayet ettikleri, Sincan 2. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2011/1021 esas ve 2012/224 karar sayılı dosyasında, katılanın ve katılanın babası tanık Mehmet’in sanığı tehdit ettiği iddiasıyla yargılandıkları, bahse konu dosyada katılanlara isnat edilen eylemle, bu dosyada sanığa isnat edilen eylemin aynı anda gerçekleştiğinin anlaşıldığı,

sanığın ricasıyla kamera çekimi yapan tanık Kadir’in Sincan 2. Sulh Ceza Mahkemesi’ndeki ifadesinde “Müşteki bana "çocuğumu teslim ederken ayrılmadan önce son olarak kameraya kayıt edermisin" şeklinde ricada bulundu, Bende bu teklifini kabul ettim, bana kameraya kayıt yapmamı rica etti. Bende videoyu açtığımda müşteki ile küçük çocuğu kısa bir süre çektim ve kameranın şarjı bitti. Sanıklar geldiğinde herhangi bir kayıtta bulunmadım.

Kamera elimde açık ve beklediğim sırada sanıklar geldi.” şeklindeki beyanı, sanık savunması, bahse konu kameranın ele geçirilememesi nedeniyle kayıt içeriğinin tespit edilememesi ve katılanın hakaret suçuyla sanık olarak yargılandığı beraatine hükmedildiği Sincan 2. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2011/1021 esas sayılı dosyasında sanığın katılan olarak iddialarını belirtirken kamera kaydına yönelik herhangi bir delil sunmaması da dikkate alındığında; mahkemece, sanığın beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.