Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/1357 K.2015/8352

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

''03/04/2006'' olan dava tarihinin gerekçeli karar başlığına ''21/01/2011'' olarak yazılmış olması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekili ve davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyasında 4926 sayılı yasaya muhalefet suçundan yargılanıp beraat eden sanıklar ... ve ...'nin davacıya ait aracı kullanmaları nedeniyle, davacı yönünden sadece tayin ve tespit edilen maddi zararının tazminine karar verilmesi gerekirken, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetilmeden, davacı yararına ayrıca manevi tazminata hükmedilmesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun dairemizce de benimsenen 20.09.2005 gün, 2005/1-88 esas ve 2005/98 sayılı kararında belirtildiği üzere; davayı vekil ile takip eden davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesinin 13/4. maddesi ve tarifenin üçüncü kısmı gereğince, ikinci kısmın ikinci bölümünün onuncu sırasındaki ücretten az olmamak üzere vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

3-Dava dilekçesinde el koyma tarihinden itibaren faiz talebinde bulunulmasına karşın, davacı lehine hükmolunan maddi ve manevi tazminatlar için, tutuklamanın son bulduğu tarihten itibaren faize hükmedildiğinin belirtilmesi suretiyle karışıklığa neden olunması,

İsabetsiz olup, davalı ve davacı vekillerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapmayı gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün manevi tazminata ilişkin 2. fıkrası hükümden tamamen çıkartılarak,