Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/1515 K.2015/4794

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/1, 62 ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 11.07.2014 tarihli ve 2013/122 esas, 2014/78 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre 15 yaşından küçük mağdur çocuk ...'ın yaralanması ile ilgili yürütülen yargılamada, zorunlu olarak atanan vekil şikayetçi olduğunu beyan etmişse de, velayet hakkına sahip olan mağdurun anne ve babası şikayetçi olmadıklarını beyan ettiği ve sanığın da şikayetten vazgeçmeye karşı çıkmadığı cihetle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu ... Bakanlığının 26.12.2014 gün ve 77500 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.01.2015 gün ve 2015/9459 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kayden 24.05.2012 doğumlu olup, 12.09.2013 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucu basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralanan mağdur...'ın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 335. maddesi gereğince velayet hakkına sahip olan babası ...'ın duruşmanın 07.02.2014 tarihli oturumunda ve annesi Hakime'nin duruşmanın 21.03.2014 tarihli oturumunda traktör sürücüsü olan sanık ...'a yönelik şikayetlerinden vazgeçtikleri ve duruşmanın her iki oturumunda hazır bulunan sanığın da açıkça vazgeçmeye karşı koymadığı anlaşılmakla,

kişiye sıkı sıkıya bağlı olan şikayet hakkının 15 yaşından küçük olan mağdurun kanuni temsilcilerine ait olduğu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/5. maddesi gereğince soruşturulması ve kovuşturulması şikayete tabi olan taksirle yaralama suçundan dolayı düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 234/2. maddesi gereğince baro tarafından atanan zorunlu mağdur vekilinin sanıktan şikayetçi olduklarına dair beyanına dayalı olarak sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/1, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince cezalandırılmasına ilişkin ...

Sulh Ceza Mahkemesince verilen 11.07.2014 tarihli ve 2013/122 esas, 2014/78 sayılı mahkumiyet kararında isabet görülmemiş olup,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, ...

Sulh Ceza Mahkemesinin 11.07.2014 tarihli ve 2013/122 esas, 2014/78 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309/4-d maddesindeki “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme gereği bozma nedenine göre uygulama yapılarak, sanık ...'ın taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm fıkrasının A harfiyle gösterilen bölümünün hüküm fıkrasından çıkarılarak,

yerine, “A) Sanık ...'ın taksirle yaralama suçundan dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/1, 53/6. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, mağdur...'ın kanuni temsilcilerinin duruşmada şikayetlerinden vazgeçtikleri ve sanığın da açıkça vazgeçmeye karşı koymadığı anlaşıldığından, sanık hakkındaki davanın TCK’nın 89/1, 89/5, 73/4, 73/6 ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince kovuşturmada şikayet koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle DÜŞMESİNE,” ibaresinin yazılmasına,