Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/6057 K.2016/6848

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...'ın, okula gitmek için servis bekleyen ve servis aracına binen 15 yaşındaki mağdur ...'ı sürekli takip ve gözetimi altına alarak, kamera fonksiyonunu açık hale getirdiği cep telefonunun çekim yönünü mağdurun bacaklarına doğru odaklayıp, onun bilgisi ve rızası dışında erojen bölgelerinin görüntüsünü kaydetmesi şeklinde sübut bulan eyleminin TCK'nın 134/1. maddesinde tanımlanan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğuna dair yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş.

TCK'’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından, adli emanete alınan 1 adet cep telefonu ve hafıza kartı hakkında bir karar verilmemesi,

bu konuda mahkemesinden her zaman bir karar alınması olanaklı olduğundan, 12.03.2012 olan suçun işlendiği tarihin gerekçeli karar başlığına 15.03.2012 yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edildiğinden, bozma sebebi sayılmamıştır.